استاد عباس صیادی: آیا بدرقه هنرمندان نمایش احترام است یا نمایش بیفرهنگی؟
آیا بدرقه هنرمندان، نمایش احترام است یا نمایش بیفرهنگی؟
علیرضا اقتصاد– پایگاه خبری احوال نیوز، استاد عباس صیادی، هر تمدنی را نه با آسمانخراشهایش، بلکه با شیوه احترام گذاشتن به بزرگانش میتوان شناخت. ملتهایی که برای اندیشمندان، هنرمندان و سرمایههای فرهنگی خود حرمت قائل هستند، در حقیقت به هویت تاریخی خویش احترام میگذارند. اما هنگامی که مراسم وداع با یک هنرمند به صحنه هیجان، خودنمایی، کف زدن، سوت کشیدن و آشفتگی تبدیل میشود، باید از خود بپرسیم: چه بر سر فرهنگ عمومی ما آمده است؟
سالهاست هنرمندان این سرزمین با وجود همه دشواریها، عمر، سلامت و استعداد خود را صرف شادی، آگاهی و اعتلای فرهنگ ایران کردهاند. آنان سرمایههای ملیاند، نه چهرههایی برای مصرف روزمره رسانهها. اگر در زمان حیاتشان از آنان انتظار مسئولیت فرهنگی داریم، در لحظه وداع نیز موظفیم شأن و کرامتشان را حفظ کنیم.
متأسفانه در سالهای اخیر، در برخی مراسم تشییع و بدرقه، رفتارهایی دیده میشود که با فلسفه سوگواری و احترام به درگذشته سازگار نیست. کف زدن، سوت کشیدن، ازدحام برای ثبت تصویر، فیلمبرداری برای انتشار در شبکههای اجتماعی و تبدیل مراسم وداع به یک نمایش عمومی، نه نشانه عشق، بلکه نشانه فاصله گرفتن از فرهنگ اصیل احترام است.
در هیچیک از سنتهای ریشهدار و شناختهشده جهان ــ از اسلام و زرتشتی گرفته تا مسیحیت، یهودیت، بودیسم و دیگر آیینهای کهن ــ بینظمی، هیاهو و نمایشگری، اصل مراسم وداع نیست. اگر تفاوتی در آیینها وجود دارد، در یک اصل همگی مشترکاند: حفظ حرمت انسان و آرامش مراسم.
پرسش اساسی این است که چرا باید بدرقه یکی از سرمایههای فرهنگی کشور، به جای آنکه صحنهای از وقار، سکوت و احترام باشد، به فضایی تبدیل شود که گاه بیش از آنکه یادآور تکریم باشد، بازتاب هیجانهای کنترلنشده و رفتارهای نمایشی است؟ آیا ما در حال پاسداشت هنرمند هستیم یا در حال دیده شدن خود؟
ایران وارث تمدنی چند هزار ساله است؛ تمدنی که ادب، متانت و احترام به انسان را از مهمترین ارزشهای خود میداند. اگر این میراث را جدی میگیریم، باید در رفتار اجتماعی خود نیز آن را نشان دهیم. نمیتوان از عظمت فرهنگ ایرانی سخن گفت، اما در حساسترین لحظههای اجتماعی، رفتاری برخلاف همان ارزشها از خود بروز داد.
زمان آن رسیده است که برای مراسم بدرقه شخصیتهای فرهنگی، هنری و علمی کشور، چارچوبهای روشن و محترمانهای تعریف شود؛ چارچوبی که در آن شأن متوفی، آرامش خانواده و منزلت فرهنگ ایرانی بر هرگونه هیجان و خودنمایی مقدم باشد.
احترام به بزرگان، تنها با پیامهای احساسی در فضای مجازی اثبات نمیشود؛ احترام واقعی در رفتار ما آشکار میشود. اگر نتوانیم آخرین بدرقه یک هنرمند را با وقار، سکوت و احترام برگزار کنیم، باید بپرسیم آیا مشکل از افراد است یا از فرهنگی که بهتدریج در حال فراموش کردن معنای واقعی «حرمت» شده است؟
انتهای پیام/*
