مرضیه نوروزی: شعر پلی برای پرورش همدلی و پیشگیری از خشونت در کودکان
شعر؛ پلی برای پرورش همدلی و پیشگیری از خشونت در کودکان
علیرضا اقتصاد – پایگاه خبری احوال نیوز، مرضیه نوروزی، کارشناس ارشد روانشناسی پلیس اصفهان با تأکید بر نقش ادبیات و شعر در شکلگیری شخصیت کودکان و نوجوانان گفت: آموزش شعر، تنها تقویت مهارتهای زبانی نیست، بلکه راهکاری مؤثر برای پرورش همدلی، مسئولیتپذیری اجتماعی و پیشگیری از رفتارهای پرخاشگرانه و آسیبزا در نسل آینده به شمار میرود.
به گزارش خبرگزاری پلیس، مرضیه نوروزی، کارشناس ارشد روانشناسی پلیس اصفهان در یادداشتی نوشت: یکی از مهمترین عوامل زمینهساز بروز رفتارهای ضداجتماعی، خشونت و پرخاشگری در دوران نوجوانی، ضعف در مهارت همدلی است. فردی که توانایی درک احساسات، رنجها و شادیهای دیگران را نداشته باشد، در مواجهه با مسائل اجتماعی و اخلاقی نیز تصمیمات نادرستتری خواهد گرفت. تجربههای روانشناسی پلیس نیز نشان میدهد بسیاری از افرادی که درگیر رفتارهای آسیبزا میشوند، هیچگاه فرصت کافی برای تمرین همدلی و نگاه کردن به جهان از زاویه دید دیگران را نداشتهاند.
در این میان، ادبیات کودک و بهویژه شعر، یکی از مؤثرترین ابزارهای تربیتی برای پرورش این مهارت ارزشمند است. شعر تنها مجموعهای از واژههای آهنگین نیست؛ بلکه دریچهای به دنیای احساسات انسانهاست. کودک با خواندن و شنیدن شعر، میآموزد احساسات خود را بشناسد، آنها را نامگذاری کند و نسبت به احساسات دیگران نیز حساستر باشد.
زبان استعاری شعر، قدرت تخیل کودک را گسترش میدهد و او را به تجربه موقعیتهایی میبرد که شاید هرگز در زندگی واقعی با آنها روبهرو نشود. همین تجربههای ذهنی، توانایی همدلی را در او تقویت میکند و باعث میشود در آینده، هنگام مواجهه با مشکلات دیگران، واکنشهای مسئولانهتر و انسانیتری داشته باشد.
گنجینه ادبیات فارسی نیز سرشار از آموزههایی است که انسان را به مهرورزی، درک متقابل و نگاه عمیق به جهان دعوت میکند. شعر بزرگان ادب فارسی، از جمله حافظ، سعدی و مولانا، تنها آثار ادبی نیستند، بلکه درسنامههایی برای زیستن اخلاقمدارانه و مسئولانه محسوب میشوند. چنانکه حافظ میفرماید:
در این جهان که از هر سو به فغان است
همه در بند آن عشق پرامان است.
این نگاه، انسان را از خودمحوری دور کرده و به درک عمیقتری از زندگی و روابط انسانی رهنمون میسازد.
والدین باید بدانند زمانی که فرزند خود را با شعر و ادبیات مأنوس میکنند، در حقیقت بذر مهربانی، همدلی و مسئولیتپذیری را در وجود او میکارند. کودکی که زیبایی، رنج، امید و محبت را در قالب شعر لمس میکند، در آینده کمتر به سمت خشونت، بیتفاوتی و آسیب رساندن به دیگران گرایش خواهد داشت؛ زیرا آموخته است که «دیگری» نیز احساس، درد و آرزو دارد.
از همین رو، ترویج فرهنگ کتابخوانی و شعرخوانی در خانوادهها و مدارس، تنها یک فعالیت فرهنگی نیست، بلکه اقدامی پیشگیرانه در حوزه امنیت اجتماعی و سلامت روان جامعه محسوب میشود؛ اقدامی که میتواند نسلی همدلتر، مسئولتر و قانونمدارتر را برای آینده تربیت کند.
انتهای پیام/*
