برادر ارجمند، حسین آقای سمایی، وزیر گرانقدر؛ میدانیم که اهل کتاب و قلم هستید،- تالیف چندین کتاب و مرجع در حوزه های مختلف شاهدی براین مدعاست- درواقع شاید یکی از نکات برجسته رزومه درخشان و شخصت قابل احترام شما همین اهل قلم بودنتان است. لذا، حتما در سکوهای رسانه ای مختلف، خوانده اید یا دیده اید که اعضای هیات مدیره انجمن شرکتهای دانشبنیان و فناور استان اصفهان همین دو سه هفته قبل در حضور تعداد کثیری از رسانه های استانی و سراسری، یکصدا هشدار و درخواست شدند که:
“هفت سال تغییرات بیمنطق مدیریتی، شتاب رشد شهرک علمی و تحقیقاتی را گرفته است.”
همچنین مدیر انجمن مذکورکه با لحنی اعتراضی گفت:
“شهرک علمی تحقیقاتی سرمایهگذار ثبات میخواهد. این آشوب مدیریتی، آینده فناوری را در استان نابود میکند.”
ویا دکتر سید یاسر معینالدینی، مشاور فناوری و اقتصاد دانش بنیان و استاد دانشگاه اصفهان که با نمونه آوردن الگوهای موفق با رویه ثبات مدیریت گفت که:
“پارک فناوری پردیس در تهران، با ثبات مدیریت حدود ده ساله، الگوی موفقیت در کشور است.”
آقای صراف!خداوکیلی؛ شهرک علمی و تحقیقاتی اصفهان با این تصمیمات مقطعی و سلیقه ای در بحث ثبات مدیریت، قرار است ده سال دیگر،الگوی چه چیزی برای چه بخشی شود؟!!
جناب وزیر،به نظر شما آیا، مخاطب سخنان و تصمیم گیری های مورد اعتراض قرار گرفته در سطور بالا ؛ نهاد یا شخصی خارج از وزارت تحت امر شما بوده است؟ آیا به این هشدارها و درخواست های قانونی پاسخی داده شد؟!
مخاطب نامه دلسوزان دانش و فناوری استان اصفهان که به معاونت وزارت تحقیقات،علوم و فناوری ارسال شد را حتما میدانید کیست؟ شما نبوده اید؟ پاسخ این نامه داده شده؟! انشاله که پاسخ ارسال گردیده اما نه به دست نویسندگان نامه رسیده و نه منِ رسانه ای از آن باخبر!!
اساسنامه شهرک: مصوبه ای انحصار طلب!
آقای وزیر گرانقدر؛آیا خبر دارید، یکی از مفاد اساسنامه شهرک های علمی و تحقیقاتی، با محدود کردن انتصاب روسای شهرک -صرفاً و تاکیداً – به اساتید دانشگاه صنعتی، عرصه نوآوری را تنگ و ایجاد بستری مناسب برای بروز تغییرات مثبت در این حوزه را به گروگان گرفته است؟
آیا این محدودیت قانونی، انتخاب مدیران توانمند از بخش خصوصی را غیرممکن و فعالان اصلی حوزه فناوری و اقتصاد دانش بنیان که سرشار از نوآوری،نبوغ و امید به آینده هستند را از حقی مسلم محروم نکرده است؟
جناب ویزر محترم، برادر صراف بزرگوار، آیا امکان دارد که این ماده از اساسنامه دستوری- دولتی را به سرانگشت تدبیرمقام محترم وزارت علوم،تحقیقات و فناوری اصلاح نمود؟ آیا می شود،آینده فناوری استان را با حذف بندی انحصارطلب در اساسنامه شهرک محل فعالیتش از بند آزاد کرد و بذر امید به آینده ای روشن در بستر شایسته سالاری را در آن کاشت؟
چندین دهه بعد از امروز، تیتر کارنامۀ وزیرِ علومِ رییس جمهورِ پزشک قرن پیش چیست؟
آقای دکتر حسین سیمایی صراف، مقام محترم وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دولتِ وحدت و وفاق ملی،به عنوان یک شهروند ایرانی که بواسطه داشتن نظام مقدس جمهوری اسلامی، حق پرسش از مسوولین و تصمیم گیران دولتی به عنوان خادمین امت را پاس میدارد و با توجه به شرایط شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان –که همچون شخصی ایستاده بر لبه پرتگاه ناامیدی ترس از آینده می ماند!– با ایمان و باور به نیت صادق مسئولان دولتی در خدمت به آحاد مردم، از مسئولِ اهلِ دین و دانش و علمِ وزرارت علوم تحقیقات و فناوری دولت کشورم چند سوال دارم وصد البته انتظار پاسخی که به عمل برآید نه به حرف:
آیا مدیر مستقلی برای دانشگاه صنعتی اصفهان منصوب و به طبع آن ریاست دکتر ابطحی بر شهرک علمی تحقیقاتی اصفهان را ابقاء میفرمایید؟
آیا اساسنامه شهرک علمی تحقیقاتی در جهت “تغییر فرایند انتخاب ریاست شهرک” توسط شما یا با پیگیری شما اصلاح می شود؟
آیا با پایان دادن به “بیثباتی های مدیریتی” در دوره وزارت شما شاهد کاهش فرار مغزها و حتی مهاجرت معکوس آنها به وطن وافزایش سرمایه گذاری داخلی(نه الزاماً خارجی) در حوزه دانش بنیان و فناوری خواهیم بود؟
و سخن آخر:
آقای دکتر،شما که فقه حوزوی و حقوق دانشگاهی را در بالاترین وعالی ترین سطوح خوانده و فراگرفته اید، آیا نمی خواهید، تفکر “وحدت حوزه و دانشگاه” را به عنوان عمل به ایده آرمانی امام راحل(ره) به منصه ظهور برسانید؟! در این روزهایی که قشر دانشگاهی و دانشبنیان از درد “بیثباتی در مدیریت شهرک” تقاضای دادرسی بر محضر وزیر حوزه رفته و علوم فقه دانسته دولت برده اند، آیا با گوش جان سپردن به آنها و دادرسی عادلانه ، شعار وحدت حوزه و دانشگاه را درظرف عمل خواهیم دید؟
امید آنکه؛ آیندگان ما برای آیندگانشان بنویسند؛ پیشرفت و اقتدار ی که ایران عزیز آن روزشان را در برگرفته نتیجه وجود مردان و زنان مسئولی در آن روزِ پدرانشان است که انجام امور امروزِ آنروزشان را به فردایش نمی گذاردند و خداوند نیز چنان کرد سرانجام کار که اوخشنود بود وما رستگار!
و بعداز گذشت ده دهه، بر سر در وزرارت علوم آن روز بنویسند: ” این مکان در گذشته های دور، مدیری داشت مدبر و با دانش که رنج حوزه و دانشگاه را به تن داشت و روزی، درد زخم دانشگاهیان فناورش را به تدبیر علم و دین تبدیل به بزم امیدی کرد که نگو! . می نویسند؟؟چرا ننویسند؟ حتماً می نویــسند. ان انشا الله.
خرد گر سخن برگزیند همی همان را گزیند که بیند همی
محمدامامی/ مهرماه ۱۴۰۴
فعال رسانه و دوستدار اقتدار ایران و ایرانی در مسیر دانش و فناوری
