دلنوشته ای از فاطمه طایی خبرنگار سمیرم به مناسبت روز جهانی معلولین
پایگاه خبری احوال نیوز: جایی برای گلایه ها نمانده!
۳۶۵ روز گذشت .باز رسیدم به وقتی که در تقویم روزی را به نام من ثبت کردند(روز جهانی معلولان).
برای شما که به لطف خداوند از نعمت سلامتی بهرهمند هستید این روزها هر کدام تلفیقی از عشق؛شادی،گریه و اندکی غصه است.
منیک توانخواه هستم،امروز روز من است ،مرا و دوستانم را چون همیشه گرد میزی بزرگ دعوت می کنند که از مشکلاتم باخبر شوند اما نمی دانم چرا باز هم این “مشکلات چشم سفید” محکم سرجای خود استوار ایستاده اند”!
دیگر از نوشتن و گلایه کردن خسته شده ایم.دیگر از اینکه یک روز بنری را به یاد” روز من” بر پا می کنند در حالیکه خود واقعی ام با مشکلات و غصه هایمان در مابین روزشمار سالها گم شده ایم خسته شده ایم.
دیگر از بس جلوی پله ها و ورودی یک پارک کوچک مستأصل به روی ویلچر نشسته و عکسم را برای موانع ترددم این ور و آن ور منتشر کردم تا بلکه مدیری ببیند و احساس مسئولیت کند خسته شده ام.
من از تقدیرم گلایه ای ندارم اما از دست مدیرانی که دانسته بر سر راهم موانع میگذارند بسیار گلایه مندم و اگر آن دنیا جایی برای سوال و جوابی باشد حرف بسیار خواهم داشت..
من و دوستان توانخواه، بار مشکلات مان قبل از بر دوش کسی بودن، بر قلب خودمان است ،هر روز صبح ما با زخم های بسیاری بیدار می شویم و خود بر آنها مرهم می گذاریم! اما گاه کلامی یا عملی به آسانی طنابی که به قرقره بسته شده میتواند در چشم برهم زدنی ما را که با سختی خود را به لبه ی چاه “امید “رسانده ایم” به قعر چاه سقوط دهد.
روز جهانی معلولان جای تبریک دارد! اما برای مدیرانی که ما را چون فرزند خود می پندارند و برای رفع مشکلات مان با چنگ و دندان میجنگند.
انتهای پیام/*
