مناسب سازی فیزیکی در معماری شهری بخش اصلی توانمندسازی معلولین
پایگاه خبری احوال نیوز: مهرناز آزاد در مقاله ای به مناسبت روز جهانی معلولین تحت عنوان “مناسب سازی فیزیکی در معماری شهری بخش اصلی توانمندسازی معلولین” گفت :
چندی پیش برادرم احتیاج به یک عمل جراحی پیدا کرده بود و پزشک به ایشان پیشنهاد داده بود که بجای بیهوشی از بی حسی موضعی استفاده کند، برادرم نیز قبول کرده بود.
بعد از انجام عمل با ایشان تماس گرفتم تا حالش را جویا شوم، ایشان به من گفت تجربه بسیار شگفت انگیزی داشتم، گفت پس از آنکه بی حسی انجام گرفت و عمل جراحی تمام شد تقریبا ۲۴ ساعت طول کشید تا اعصاب پایین تنه من بخصوص پاهایم دوباره حس و حال همیشگی را پیدا کنند و آنجا بود که پی بردم معلولان چه اراده و چه قدرتی دارند.
گفت باور نمیکنی هربار میخواستم پاهایم را حرکت دهم مجبور می شدم با تمام قدرت دودستم را دور ران خودم محکم حلقه کنم تا بتوانم فقط چند سانت پایم را روی تخت جابجا کنم با این وجود نمی شد و همسر یا دخترم به کمکم می آمدند ، آنجا بود که فهمیدم با بخش کوچکی از جهان معلولان آشنا شده ام چیزی که تا قبل از این اتفاق درکش برایم بسیار مشکل بود.
بله، ای کاش جامعه جهانی، مدیران جوامع بخصوص مدیران شهری این بی حسی موضعی را گاهی تجربه میکردند آنوقت میفهمیدند که یک معلول فقط برای حرکت کردن چقدر مشکل دارد چه رسد به مشکلات بزرگتر، بنظرم بهترین راهی که می شود یک جامعه مهربان تر و مسئولینی دلسوز تر داشت این است که از خود جامعه معلولین در بخش های مختلف اجرایی کشور استفاده شود.زیرا هیچکس به اندازه یکمعلول با معلولیت و تبعات آن آشنا نیست.
سال هاست که در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، برنامه های توانبخشی با طیف وسیعی از اقدامات و ملاحظات آغاز شده است، استانداردها و شکل های جدید معماری تدوین گردیده منازل معلولین جسمی- حرکتی، اتوبوس ها، متروها، قطارها و ورودی بناهای عمومی مناسب سازی شده است.
علائم ویژه ترافیکی برای معلولین جسمی- حرکتی و افراد دچار نقص بینایی طراحی و به اجرا گذاشته شده مترجمان و رابطین برای ناشنوایان پیش بینی گردیده و امروز دراین جوامع این گونه تغییرات در محیط فیزیکی همراه با تغییرات عمومی برای مناسب سازی شهرها، یک بخش اساسی از توانبخشی را تشکیل می دهد.
بنابراین اولین گام برای ورود به کشوری توسعه یافته رفع مشکلات و موانع موجود برای معلولان آن کشور است.
دسترسی معلولان به پیادهروهایی با امکانات کافی شهری، ایجاد مسیرهایی برای حرکت راحت در این پیادهروها و رفع این موانع از پر اهمیتترین اقداماتی است که ضامن مشارکت هر چه بیشتر معلولین در امور مربوط به جامعه خودشان خواهد بود.
بخش بزرگی از جامعه معلولان هم به لحاظ هوش و هم به لحاظ توانمندیهای ذهنی میتوانند قدم به قدم درکنار سایر شهروندان کار کنند، بشرط آنکه محیط های مناسب کارکردن برای آنها فراهم شود و دسترسی شهری و امکانات کافی برای تردد آنها ایجاد گردد.
که فراهم شدن چنین شرایطی ابتدا باز می گردد به نقش کلیدی نگرش مسئولان به لزوم مناسب سازی و فراهم نمودن امکانات کافی برای ورود بدون مشکل معلولین به جامعه ، چنانچه بتوان وضعیت آگاهی و نگرش و عملکرد مسئولین را در امر مناسب سازی بررسی کرد می توان در این زمینه با اطمینان بیشتر به ایجاد تحولات اساسی در امر مناسب سازی دست یافت.
امیدواریم دولت جدید با پشتکاری ستودنی در برنامه های اصلی خود این مناسب سازی را نیز گنجانده باشد تا در سالهای آینده شاهد حضور پررنگ تر معلولین در جامعه بوده و بتوانیم از توانایی های آنها درمسیر پیشرفت یک جامعه پیشرو و قدرتمند نهایت استفاده را بنمائیم.
اما جدای از وظیفه ای که دولت برای زیست بهتر معلولین به عهده دارد وظیفه و مسئولیتی سنگین تر به عهده رسانه های جمعی است.
رسانه های جمعی ( رادیو ، تلوزیون ، سینما ، نشریات ، خبرگزاری ها، پایگاههای خبری و…) باقدرت تاثیر گذاری که دارند بخوبی می توانند با برجسته سازی توانمندی های معلولین از یکسو و کمک گرفتن از کارشناسان برای ارائه طرح ها و ایده های خوب برای مناسب سازی و تدوین شکل های جدید معماری منازل معلولین جسمی- حرکتی، اتوبوس ها، متروها، قطارها به دولت در حمایت از این طرح ها کمک کنند.
اگر هررسانه جمعی در هرماه فقط یک مطلب یا برنامه راجع به مشکلات و توانمندی های معلولین در رسانه خود بصورت گزارش ،گفتگو ، مصاحبه ، خبر ، مقاله و غیره منتشر می نمود می توان با اطمینان منتظر تغییرات بزرگ درراستای حمایت از توانمندی های معلولین و تدوین برنامه های خاص برای معلولین بود.
رادیو وت لوزیون با تولید برنامه هایی که به مشکلات معلولینمی پردازد و کارشناسی آنها همچنین کارگردانان و تولید کنندگان فیلم ها و سریال ها با تولید آثاری تاثیر گذار برای درشت نمایی مشکلات معلولین بپردازند یقینا جامعه و دولت نیز نسبت به رفع این مشکلات کمر همت خواهدبست.
از طرفی خوشبختانه آمار خیرین درایران بسیار بالاست اما بسیاری از این خیرین به درستی توجیح نشده اند که می توانند مبالغ یا سرمایه هایی را که به هدف خیریه هزینه می شود در مسیر ارتقا زندگی معلولین نیز هزینه کنند و باید این مساله اطلاع رسانی گردد تا اگر شخصی می خواهد وارد امورخیریه شود ویا هست اما معلولین دربرنامه او نیستند بامشاوره، بخشی از فعالیت های خیریه آنها به این سمت هدایت شود تا انشاالله در برنامه های آینده ، دولت و انجمن های مردم نهاد و کارشناسان عمران و معماری شهری جایی نیز برای معلولین باز شود.
به امید آنکه همه اقشار جامعه ، رسانه ها ، کارشناسان ، خیرین و از همه مهم تر دولت دست به دست هم داده و بسرعت درپی ساختن شهرهایی باشیم که درآنها معلولین نیز مثل همه شهروندان بتوانند با دسترسی آسان به همه امکانات شهری به راحتی در کوچه ها وخیابان های شهرشان قدم بزنند و در ادارات و مراکز آموزشی ، ورزشی ، هنری و علمی حضوری بسیار پررنگ تر داشته باشند.
مهرناز آزاد
انتهای پیام/*
