تاثیر رسانه های قدرتمند جهان در فریب افکار عمومی
یه گزارش خبرنگار پایگاه خبری احوال نیوز:مهرناز آزاد طی یادداشتی به مناسبت روز خبرنگار در مورد تاثیر رسانه های قدرتمند جهان در فریب افکار عمومی گفت:
فیلم “نمایش ترومن” به کارگردانی پیتر ویر در مورد زندگی یک مرد تقریبا سی ساله است که از زمان تولد تمام زندگی‌اش بدون آنکه متوجه شود به دنیا نشان داده شده است.
مردی به نام ترومن که در یک استودیو بسیار بزرگ زندگی می‌کند و زندگی‌اش، فیلم‌نامه‌ای از قبل نوشته شده است. حتی ترس او از آب که باعث می‌شود، در شهر بماند و یک بیماری هیستری به حساب می‌آید، یک ترس و تابو مهندسی شده است که در دوران کودکی به روان فردی او القا نموده‌اند.
این فیلم، نشان می‌دهد که قدرت رسانه‌ها چقدر تاثیرگذار و درصورت استفاده مثبت از آنها چقدر به اقتدار و پیشرفت جامعه کمک می کند و اگر این رسانه ها به دست سودا طلبان و سودجویان بیفتد، چقدر تخریب کننده است.
در این فیلم ما می بینیم که “کریستف” چگونه از بدو تولد تا بزرگسالی ترومن یک محیط “عالی” برای زندگی او ایجاد می‌کند ، بدون اینکه ترومن بداند که زندگی او توسط میلیون ها نفر در سراسر جهان تماشا می شود.
نمایش ترومن با به تصویر کشیدن این نکته از اینکه چگونه یک رسانه می تواند خطوط بین واقعیت و داستان را از طریق دستکاری دقیق محو کند، نشان می دهد که چگونه رسانه ها در دنیای واقعی اغلب می توانند بر ادراک عمومی یک یا چند جامعه حتی درک عمومی جهان، تاثیر بگذارند، تا جایی که آنها شروع به پذیرش واقعیت بدون توجه به چگونگی آن می کنند.
کمتر فیلمی به اندازه نمایش ترومن توانسته قبل از اینکه فناوری به طور کامل در زندگی ما نفوذ کند، تاثیر ظهور تلویزیون ، واقعیت نظارت‌های عمومی رسانه ها و شبکه های اجتماعی، تبلیغات انبوه و وسواس فزاینده ما نسبت به افراد مشهور را پیش بینی کند.
از جنبه فلسفی تمثیل “غار افلاطون” و “نمایش ترومن” در ماهیت مشابه واقعیت را به ما می آموزد و به ما می‌گوید که نباید «دنیای واقعی» را از طریق حواس فریبنده‌مان ببینیم و آنچه ما واقعیت می‌دانیم صرفاً تقلیدی از حقایق واقعی است.
شناخت جهانی که از طریق حواس به دست می‌آید ساختگی است و ما نمی‌توانیم جهان را صرفاً بر اساس حواس خود به درستی درک کنیم. دنیایی که ما تجربه می کنیم یک توهم است و چیزی جز تقلیدهای ناقص از بدل یک زندگی نیست.
“غار افلاطونی” تمثیلی است که توسط افلاطون فیلسوف یونانی در کتاب “جمهور“ آورده است . دراین تمثیل سایه های عروسکی وجود دارد که بر روی دیوارها انداخته می شود و زندانیان با دیدن این سایه ها آنها را واقعی می پندارند .
در نمایش ترومن نیز ، بازیگران نمایانگر سایه هایی هستند که ترومن را فریب می دهند و او فکر می کند که آنها افرادی واقعی هستند.
نمایش ترومن، شما را در مقابل این پرسش بزرگ قرار می‌دهد که دنیای ما حتی افکار ما تا چه اندازه حقیقی است؟ یا ما هم سوژه‌ای در یک داستان هستیم؟!
بسیاری از رسانه هایی که این روزها با هزینه های میلیارد دلاری تغذیه می شوند و مدیران آنها، اغلب سیاستمداران کشورهای قدرتمند جهان هستند، دقیقا با همین روش یعنی فریب افکار عمومی توسط ساختن جهانی غیر واقعی اما کاملا مهندسی شده افکار و حواس ما را فریب داده و با تصاویرهای ارسالی پی در پی، جهانی را برای ما به نمایش می گذارند که شدیدا شباهت به آنچه ما دوست داریم بشنویم و ببینیم دارد.
آنها چنان ماهرانه واقعیت را با توهم ، دروغ و حقه ترکیب می کنند که تشخیص آن برای حتی بسیاری از قابل ترین و ماهر ترین متخصصان نیز مشکل به نظر می آید.
آنچه امروز جهان‌ما را تهدید می کند،”کریستف هایی” هستند که در رسانه ها سرمایه های بزرگی را هزینه می کنند تا حتی گردانندگان شبکه های تلوزیونی ، رادیویی و حتی نشریات دربیشتر مواقع متوجه این خیمه شب بازی سیاسی نشوند وگمان کنند دارند دقیقا به رسالت خبری خود عمل می کنند.
حتی پای برخی برنامه هایی که مورد نقد صاحب نظران قرارمی گیرد و خط قرمز ها را نشان می دهد می ایستند و از عملکرد خود دفاع می کنند.
به نظر من جنگ های بزرگ و کشتارهای عجیب آسیب هایشان بسیار کمتر از قدرت رسانه های مهندسی شده برعلیه افکار عمومی است . چون اگر چه برنامه سازان ومدیران آنها صبر زیادی دارند وگاه یک برنامه با استراتژی طولانی سهم زیادی از بودجه آنها را به خود اختصاص می دهد اما نسلی را تربیت می کند که حتی با بدیهی ترین مسائل فرهنگی کنار نمی آیند و درعوض به راحتی و در طول نوجوانی و جوانی توهماتی را باور می کنند که هیچگونه نمی توان از ذهن آنها بیرون نمود.
آنها به این باور تلخ می رسند که فرهنگ خودشان و حتی تلخ تر، والدینشان برای تربیت کردن آنها و مشاوره برای انتخاب مسیر های آینده نه تنها کافی نیستند بلکه کپک زده هایی هستند که اغلب باید دورشان انداخت!!
و این تدبیر بزرگ و صبر زیاد مدیران رسانه های آلوده به برنامه های سیاستمداران کثیف جهان ، ثمر می دهد و فرزندانمان نسل به نسل از فرهنگ خودمان بیشتر و بیشتر فاصله می گیرند.
اینها را گفتم که بدانیم ما به عنوان صاحبان قلم ، و مسئولانی که در حوزه های رسانه و فرهنگ فعالیت می‌کنند ،چقدر نسبت به آنچه دارد اتفاق می افتد کم کاری کرده ایم.
یکی از بزرگترین مسائل گروههای فرهنگی از جمله اهالی رسانه بخصوص در شهرستان ها و استان هایی غیر از پایتخت ، نبود بودجه کافی برای تولید محتوا های فاخر و تاثیر گذار و البته دستمزدهای قطره چکانی ، نداشتن امنیت شغلی و از همه مهم تر نداشتن امنیت جانی است.
کشورهای پیشرفته اگر می توانند فیلم های تاثیر گذاری مثل” نمایش ترومن” را بسازند.
نه نگران ممنوع الکار شدن هستند، نه نگران بودجه ، نه سانسور و نه عدم اکران.
در حوزه نویسندگی، رسانه ها هم نگران از دست دادن هیچ چیزی نیستند و تولید محتوا به نحوی که روشنگری در جوامع جهان ایجاد کند اولین و آخرین هدف و اولین و آخرین دغدغه آنهاست.
ما اگر بخواهیم ، درست و راست بنویسیم آنوقت از سایه خودمان هم باید بترسیم.
پس رسانه های بیگانه همیشه از ما جلو ترند چون یک هزارم محدودیت ها و خط قرمز های ما را ندارند.
به هر ترتیب آنچه مسلم است.این جامعه پراست از اندیشه های توانا و قلم های توانا تر و امیدوارم پس از این همه چالش که البته بیشتر آنها تحت تاثیر رسانه های بیگانه با سرمایه های میلیارد دلاری برای کشورهایی همچون کشور ما بوجود آمده زنگ خطری را به صدا درآورده باشد تا دولت مردان بخصوص دولت جدید ، تقویت قوای خبرنگاران به لحاظ تجهیزات ، آموزش ، امنیت ، قدرت مالی ، بیمه ، مسکن ، امنیت شغلی و هر آنچه یک رسانه ای باید داشته باشد از الویت هایش باشد تا اهالی رسانه با تمام قوا وارد این بازار مکاره شوند و دست بسیاری از رسانه های بیگانه را با کمک تکنولوژی و توانمندی های علمی ومالی رو کنند و با تولیدات فاخرو تاثیرگذار تفاوت بین اخبار جعلی و ساختگی را با ساخت اخبار واقعی و جذاب به جامعه نشان داده و به درک عمومی کمک کنند تا مردم به راحتی هرچیزجعلی را نپذیرند.
روز خبرنگار را به جامعه زحمت کش و خبری کشور عزیزم ایران تبریک گفته وامیدوارم روزی نه چندان دور دولت های روی کار آمده این واقعیت را بپذیرند که جامعه پیش از هرچیز به آگاهی احتیاج دارد و هرچه روی آگاهی و سواد و توانمندی های رسانه ها بیشتر سرمایه گذاری شود ، خط تولید رسانه ها از نویسنده تا عکاس ، فیلمبردار، ویراستار، محقق،پژوهشگر، کارگردان ، بازیگر و همه وهمه قوی تر شده و تولیدات آنها،تولید آگاهی برای جامعه خواهد نمود.
و جامعه آگاه با یک پست غیر واقعی اینستاگرامی یا یک ویدیوی ساختگی گول نمی خورد.
ای کاش دولت متوجه می شد بزرگترین سرمایه گذاری سرمایه گذاری فرهنگی درابعاد مختلف است که البته چون روز ، روز خبرنگاراست من روی سرمایه گذاری بر روی دیدبان های جامعه ، چشم وگوش مردم صحبت می کنم، جامعه محجور و زحمت کش خبرنگاران.
پیشاپیش به همه خبرنگاران که در هر اتفاقی و با تمام مخاطراتش همواره صف اول ایستاده اند و وجود آنها تاریخ مستند و لحظه به لحظه سرزمین مان را درگوشه گوشه ایران عزیزمان ثبت و ضبط می کنند، تبریک عرض می کنم.
پانوشت:
نمایش ترومن (به انگلیسی: The Truman Show) فیلمی طنز، علمی تخیلی و درام محصول سال ۱۹۹۸ میلادی است. این فیلم توسط پیتر ویر کارگردانی شده و تهیه‌کنندگی آن نیز بر عهده اسکات رودین، اندرو نیکول، ادوارد فلدمن و آدام شرودر بوده‌است. اندرو نیکول نویسندگی این فیلم را هم بر عهده داشته‌است
نه فقط به خبرنگاران که به همه هموطنانم که این یادداشت را مطالعه کردند پیشنهاد می کنم حتما این فیلم را ببینید.
مهرناز آزاد
به بهانه ۱۷ مرداد روز خبرنگار
انتهای پیام/*
