دکتر مهرناز آزاد: مرگ تدریجی یک صدا
دکتر مهرناز آزاد ، به گزارش پایگاه خبری احوال نیوز، دکتر مهرناز آزاد در ارتباط با حذف آگهی ها ی دولتی از مطبوعات کاغذی در یادداشتی تحت عنوان «مرگ تدریجی یک صدا» نوشت :
تصمیم اخیر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مبنی بر حذف آگهیهای دولتی از مطبوعات کاغذی، اگرچه در ظاهر یک اصلاحِ ساختاری یا کاهش هزینه به نظر میرسد، اما در باطن، ضربهای مهلک به پیکرهی نحیف «استقلال رسانهای» در ایران است.
امروز مسئله تنها بقای چند روزنامه نیست؛ مسئله حفظ صدای جامعه، صیانت از حق دسترسی مردم به اطلاعات و دفاع از موجودیت رسانههای حرفهای کشور است.
رسانههای کاغذی بیش از آنکه بنگاههای اقتصادی باشند، نهادهای مدنی و شناسنامهی تاریخی و فرهنگی هر جامعهاند. حذف آگهیهای دولتی که یکی از معدود مجاری حیاتِ اقتصادی این رسانهها در شرایط دشوار کنونی است، به معنای تحمیلِ فقر به رسانههاست. وقتی یک رسانه برای بقای روزمرهاش به دستوپای زدن بیفتد، نخستین چیزی که قربانی میشود، «استقلال تحریریه» و «نقش دیدهبانی» آن است. رسانهای که گرسنه باشد، نمیتواند دیدهبانِ بیدارِ جامعه باشد.
طرفداران این تصمیم احتمالاً از «تحول دیجیتال» و «ضرورت کاهش هزینههای زائد» سخن میگویند. اما پرسش اینجاست: آیا حاکمیت هزینهی فقدانِ رسانههای حرفهای را محاسبه کرده است؟ در عصرِ غولآسای اخبار جعلی، شایعهپردازی و قطبیشدنِ بیامان در شبکههای اجتماعی، روزنامهها تنها پناهگاه برای روایتهای مستند و تحلیلهای کارشناسی هستند. وقتی مطبوعات تضعیف شوند، مرجعیتِ اخبار به فضاهایی منتقل میشود که نه نظارتِ اخلاقی بر آنها حاکم است و نه تعهدی به حقیقت دارند.
این تصمیم، تیشه زدن به ریشهی درختی است که سایهاش متعلق به همه مردم است. اگر آگهیهای دولتی در مطبوعات جای میگیرند، این نه یک «کمک بلاعوض»، بلکه «هزینهای برای گردش آزاد اطلاعات» است. رسانه، مجرای گفتگو میان حاکمیت و مردم است؛ مسدود کردن این مجرا، به معنای افزایش فاصله میان دولت و ملت و در نهایت، کورتر شدن گرههای اجتماعی است.
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان متولیِ حوزه رسانه، وظیفه دارد «حامی» باشد نه «تضعیفکننده». حذف آگهیها، پیامِ ناامیدکنندهای به جامعه روزنامهنگاری است؛ پیامی که میگوید تخصص، تجربه و پیگیری حرفهای، در اولویتِ سیاستگذار نیست.
از نهادهای تصمیمگیر میخواهیم تا پیش از آنکه چراغِ تحریریهها یکی پس از دیگری خاموش شود و صداهای متکثر در فضای رسانهای به سکوتِ یکدست تبدیل
گردد، در این تصمیم بازنگری کنند. بیایید بهجایِ حذفِ صورتمسئله، برای توانمندسازیِ رسانههایی که صدایِ بیصدایاناند، راهکارهای خلاقانهتر و اصولیتری بیابیم.
حفظِ روزنامه، حفظِ حافظهی جمعیِ این سرزمین است؛ اجازه ندهید این حافظه بیش از این رنگِ باختن بگیرد.
مهرناز آزاد
انتهای پیام/*
