استاد عباس صیادی: درگذشت آخرین بازمانده خاندان علی‌عباس روایتی از پیوند یک خاندان با تاریخ بانو آذین بانو سکینه صیادی
درگذشت آخرین بازمانده خاندان علی‌عباس؛ روایتی از پیوند یک خاندان با تاریخ بانو آذین بانو سکینه صیادی
علیرضا اقتصاد – پایگاه خبری احوال نیوز، درگذشت آخرین بازمانده خاندان علی‌عباس؛ روایتی از پیوند یک خاندان با تاریخ بانو آذین بانو سکینه صیادی، در حدود ۹۲ سالگی، صبح روز شنبه ۹ آبان ساعت ۹ چشم از جهان فرو بست؛ بانویی که بنا بر روایت خانوادگی، از بازماندگان خاندان علی‌عباس و از نوادگان مرتبط با بانو آذین، فرمانده و جنگجوی زن دوره ساسانیان، به شمار می‌رفت.
درگذشت بانو سکینه صیادی، در حدود ۹۲ سالگی، بار دیگر توجه‌ها را به اهمیت حفظ میراث شفاهی، هویت خانوادگی و روایت‌های تاریخی نسل‌های گذشته جلب کرده است؛ بانویی که بنا بر روایت‌های به‌جامانده در خاندان، آخرین بازمانده از خاندان علی‌عباس و از نوادگان مرتبط با بانو آذین، چهره زن جنگاور و فرمانده در روایت تاریخی این خاندان، معرفی می‌شد.
بانو سکینه صیادی، صبح روز شنبه، ساعت ۹، پس از حدود 92سال زندگی، چشم از جهان فرو بست. با درگذشت او، یکی دیگر از حلقه‌های زنده انتقال خاطرات، تجربه‌ها و روایت‌های نسل‌های گذشته از میان رفت؛ موضوعی که اهمیت ثبت علمی تاریخ شفاهی خانواده‌ها و خاندان‌های ایرانی را دوچندان می‌کند. بانو آذین، شخصیتی که در روایت خانوادگی خاندان علی‌عباس از او به‌عنوان فرمانده و جنگجوی زن در دوره ساسانیان یاد می‌شود، یکی از محورهای الهام‌بخش شکل‌گیری پروژه سینمایی «آذین» است.
این پروژه با رویکردی تاریخی و فرهنگی، در پی بازآفرینی بخشی از جهان تاریخی ایران و پرداختن به ظرفیت‌های کمتر روایت‌شده زنان در تاریخ و فرهنگ ایرانی است. در این چارچوب، زندگی و روایت‌های مرتبط با خاندان‌هایی که خود را به شخصیت‌های تاریخی پیوند می‌دهند، می‌توانند زمینه‌ای برای پژوهش، مستندسازی و بررسی منابع تاریخی فراهم کنند. البته اثبات نسبت‌های خانوادگی و جایگاه تاریخی شخصیت‌های منسوب به دوره‌های باستانی، نیازمند بررسی اسناد، منابع تاریخی، شجره‌نامه‌ها و تطبیق روایت‌های شفاهی با یافته‌های پژوهشی است؛ ضرورتی که می‌تواند به غنای علمی پروژه‌های فرهنگی و سینمایی نیز کمک کند.
پروژه سینمایی «آذین» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی عباس صیادی، با نگاهی به تاریخ، هویت ایرانی و نقش زنان در روایت‌های حماسی، در مسیر تولید قرار دارد. هدف این پروژه صرفاً بازنمایی یک داستان تاریخی نیست؛ بلکه تلاش دارد از ظرفیت سینما برای ایجاد ارتباط میان نسل امروز و بخش‌هایی از میراث فرهنگی و تاریخی ایران استفاده کند. پرداختن به شخصیت‌هایی چون بانو آذین می‌تواند فرصتی برای طرح پرسش‌هایی درباره جایگاه زنان، نقش آنان در تحولات تاریخی و سهم روایت‌های خانوادگی در شکل‌گیری حافظه فرهنگی جامعه باشد.
درگذشت بانو بانو سکینه صیادی، در این میان، یادآور یک واقعیت مهم است: بسیاری از روایت‌های تاریخی و خانوادگی، تا زمانی که راویان نسل‌های گذشته در میان ما حضور دارند، امکان ثبت و بررسی دارند؛ اما با از دست رفتن آنان، بخشی از این حافظه ممکن است برای همیشه خاموش شود.
اهمیت این اتفاق تنها به یک خاندان یا یک پروژه سینمایی محدود نمی‌شود. در سراسر ایران، خانواده‌ها و طوایف متعددی حامل خاطرات، اسناد، روایت‌ها، آیین‌ها و تجربه‌هایی هستند که بخشی از حافظه تاریخی و فرهنگی کشور را تشکیل می‌دهند. ثبت این میراث، با رعایت اصول علمی تاریخ شفاهی، مستندسازی دقیق، حفظ اسناد و تصاویر و بررسی مستقل ادعاهای تاریخی، می‌تواند زمینه تولید آثار ارزشمند فرهنگی، پژوهشی و هنری را فراهم کند.
درگذشت بانو سکینه صیادی، را می‌توان تلنگری برای توجه جدی‌تر به این مسئولیت دانست؛ مسئولیتی که تنها بر عهده پژوهشگران و نهادهای فرهنگی نیست و نسل جوان نیز می‌تواند در آن نقش مؤثری داشته باشد.
گاهی با رفتن یک انسان، فقط یک زندگی به پایان نمی‌رسد؛ بخشی از حافظه یک خاندان نیز در معرض فراموشی قرار می‌گیرد. ثبت روایت‌ها، احترام به راویان و بررسی علمی گذشته، راهی برای انتقال این میراث به نسل‌های آینده است.
انتهای پیام/*
