زنان شاغل و چالشی به نام مادر بودن

به گزارش پایگاه خبری احوال نیوز؛ دکتر مهرناز آزاد، شاعر،نویسنده ، روزنامه نگار و پژوهشگر مسائل فرهنگی و اجتماعی در ارتباط با زنان شاغل و چالشی به نام مادر بودن بیان نمود؛
این روزها شرایط زندگی آنقدر سخت شده که گاه و بیگاه مجبوری پا روی دلت بگذاری و به رویاهایت پشت کنی تا امکان ادامه حیات داشته باشی و شانس برخورداری از حداقل امکانات را از دست ندهی.
یکی از مسایلی که امروزه گریبانگیر بسیاری از خانواده ها است، چگونگی برخورد و نحوه مواجهه مادران شاغل با نوزادان و کودکان خردسال آنها می باشد، مادرانی که با کار کردن در بیرون از منزل، سختی های وظایف هم زمان مادر بودن و کارمند بودن بسیاری را به جان میخرند تا کودکانشان در موقعیت بهتری رشدکرده و امکانات و شرایط مطلوب تری از لحاظ اقتصادی برای آینده داشته باشند.
اما مساله این است که درک این موضوع برای کودکان بسیار دشوار و گاهی غیرقابل پذیرش است. بچه ها به ویژه در سال های اول زندگی خود دیوانه وار عاشق و دلبسته مادران هستند و معنای احساس امنیت، آرامش، شادی و رفاه را در آغوش مادر می دانند. شاید کودکان از عشق و مهر مادر به خودآگاه هستند؛ اما وقتی که مادری هر صبح هنگام رفتن به سرکار با فرزندش خداحافظی می کند، کودک قدرت تجزیه و تحلیل مسائل را نداشته و گاهی با خود فکر می کند اگر مادر هم عاشق من است، چطور تنهایم میگذارد و درکنارم نمی ماند؟ همین افکار موجب بروز رفتارهای متفاوت و گاه ناهنجار از سوی کودکان می شود که به شکل های مختلف از جمله خشم، بی تفاوتی، انزاواطلبی، بهانه جویی و… خود را نشان می دهد .
اما در این بین نباید فراموش کرد که مادران شاغل نیز حال و روز خیلی بهتری از کودکانشان ندارند. جبر روزگار آنها را در شرایطی قرار داده که مجبورند هر روز با دلی پر از رنج و عشق، کودکان خود را رها کرده و لذت بودن با آنها را از دست بدهند و اگر مادربزرگ مهربانی برای نگهداری از کودک وجود نداشته باشد، این رنج با سپردن طفل به مهد کودک چندین برابر خواهد شد.
چنین مادرانی همیشه احساس می کنند آن طور که باید و شاید حق مادری را ادا نکرده اند. و به عبارت ساده تر برای بچه های شان کم گذاشته اند. آنها همواره نگران هستند و اضطراب ناشی از عدم حضورشان در کنار فرزند، موجب به وجود آمدن نوعی احساس گناه در آنها می شود؛ به طوری که شاید بتوان گفت حس گناه مهمترین احساس منفی مادران شاغل است که در کنار اضطراب، تشویش و سرزنش خود در طول زمان می تواند آسیبی جدی به رابطه میان مادر و فرزند وارد نماید .
زنان شاغل باردار درماه های آغازین پس از تولد نوزاد همچنان که دوره افسردگی های ناشی از زایمان را سپری می کنند، پس از چند ماه در اولین روزهای دوری از فرزند و حضور درمحل کار، دچار ضربات روحی شدید و ناگهانی می شوند و به این ترتیب در محیط کار نیز نمی توانند تمرکز لازم را به ویژه از لحاظ روحی و عاطفی داشته باشند.
در عین حال این مادران با گذشت زمان و به علت همان احساسات منفی، ممکن است توجهی بیش از اندازه به کودک داشته باشند و با محبت بیشتر به فرزندشان در زمان حضور درکنار او خود را به گونه ای از عذاب وجدان نجات دهند و کمبودهای حضورشان را با محبت بیش از اندازه جبران کنند. که این مساله خود تاثیرات منفی و نامناسبی را در تربیت کودک و آینده رفتاری وی به وجود خواهد آورد. زیرا همه میدانیم پایه شخصیت کودکان درسال های اولیه پی ریزی می شود.
اما مطلب مهم تر در رابطه با مادران شاغل، خستگی های مضاعف آنها نسبت به دیگر مادران است. آنها پس از یک روز سخت کاری، با وجود این که تشنه مصاحبت با فرزند خودهستند؛ دربسیاری اوقات، خستگی به آنها اجازه نمی دهد تا آنگونه که می خواهند با خانواده همنشینی کنند.
کارشناسان معتقدند، کمک و حمایت اطرافیان به ویژه همسران می تواند تاثیرات بسزایی در کاهش استرس، خستگی و فشارهای روانی و جسمانی مادران شاغل داشته باشد. مادران نیز باید در خود باوری صحیح تر نسبت به ترک فرزندان و کار در خارج از خانه از خود داشته باشند. تا این احساس گناه، جای خود را به نگرشی منطقی با برنامه ریزی دقیق و استفاده از امکانات روحی و روانی موجود و پتانسیل های قابل استفاده دررابطه با فرزندانشان بدهد.
آنها باید باور کنند که، اگرچه دوری از فرزندان بسیار سخت و مسئولیت هایشان طاقت فرساست؛ اما تمام این سختی ها برای رفاه و آسایش بیشتر و تضمین آینده ای بهتر برای خود آنهاست.
همین فرزندانی که امروز از عدم حضور مادر درخانه، شاکی و معترض هستند، با ورود به مدرسه و در سنین بالاتر؛ نه تنها از شاغل بودن مادر خود احساس نارضایتی نمی کنند بلکه از جایگاه اجتماعی از احساس غرور و رضایت بسیار نیز خواهند داشت.
البته به عقیده نگارنده : با همه این مسایل مادران باید تلاش کنند تا با کودکان خردسال خود که هنوز شعور و درک لازمی از شرایط و پیچیدگی های زندگی امروز را ندارند به گونه ای رفتار کنند که کودک در همان فضای کودکانه اش از حضور و حتی غیاب مادر حس آرامش و امنیت بگیرد.
ما باید به کودکان خود اطمینان دهیم که همیشه عاشقانه دوستشان داریم و زمانی که از آنها دوریم، مانند آنها احساس دلتنگی می کنیم. باید در مورد شغل خود با آنها صحبت کنیم و از دلایل جدایی مان و احساساتی که در آن هنگام به وجود می آید، سخن بگوییم و اجازه دهیم فرزندمان نیز احساسات خود را در این مورد بیان کند. همچنین باید به آنها آموزش دهیم که در مواجهه با خشم چگونه آن را کنترل کند. تا آسیب کمتری به خود و دیگران وارد نماید .
ما نیز باید باور کنیم و بپذیریم که برای کودک بسیار سخت است که هر روز با کسی که دوستش دارد، خداحافظی کند و به او حق بدهیم که مثلا روز بعد از تعطیلات احساس دلتنگی و بی قراری بیشتری داشته باشد. اگر کودک را به مهد و یا خانه مادر بزرگ می بریم، در لحظه خداحافظی بهتر است به او اطمینان بدهیم که بزودی به دنبالش می آییم و در طول روز هم در صورت امکان با او تماس خواهیم گرفت. باید به او اطمینان بدهیم تا به ما اعتماد کند و به این ترتیب احساس عدم امنیت را در او از بین ببریم .
اگر کودک گاهی، رفتار متفاوتی نشان داد، نباید او را سرزنش کنیم بلکه باید صبور باشیم تا او هم به تدریج به شرایط موجود عادت کند و با واقعیت کنار بیاید و مطمئن شود که با رفتارهای متفاوت و نامهربانانه نمی تواند باعث تغییرعقیده شما گردد. و به این تصمیم احترام بگذارد. باید به او بفهمانیم که گرفتن این تصمیم برای ما نیز کار آسانی نبوده است اما این تصمیم آینده او را تضمین می کند.
به عنوان یک مادر شاغل ،تلاش کنیم برای بهبود رابطه میان خود و فرزندمان، سرگرمی و مشغولیت هایی را برایش ایجاد کنیم تا در طول روزی که با او نیستیم با این سرگرمیها مشکلات عاطفی کمتری داشته باشد و آسیب جدی به احساسات و عواطفش وارد نشود و قضاوت غلطی نسبت به مادرش نداشته باشد.
سعی کنیم هر وقت می توانیم برای او و در کنار او باشیم. زندگیمان را چنان برنامه ریزی کنیم که حتما هفته ای چند ساعت او را به مراکز تفریحی ببریم.
نکته آخر این که همواره و در همه حال عشق خود را به او نشان دهیم تا بداند که، دوستش داریم به یادش هستیم ، او را می بینیم و فراموشش نکرده ایم.
یادمان باشد این ما هستیم که فرزندان مان را به زندگی در این جهان دعوت کرده ایم، پس با عشق و همواره همراه شان باشیم.
انتهای پیام/*
