«سوّمِ شعبان، میلاد خامسِ آلِ عَبا»
( بسم الله الرحمن الرحیم)
«حجت الاسلام والمسلمین شیخ محمدرضا بهبودی یزدی»
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری احوال نیوز ؛ حجتالاسلام والمسلمین شیخ محمدرضا رضا بهبودی این بار و در نیمه شعبان از امام حسین علیه السلام برایمان گفت:
حجتالاسلام والمسلمین شیخ محمدرضا رضا بهبودی ابتدا گفتند ؛
چون صبحدم سوّم شعبان گردید
خورشید رخ حسین، تابان گردید
سوّم شعبان آمدونوشتن وگفتن راجعبه بزرگ مردی همچون حضرت امام حسین(علیه الصلاهوالسلام)
کاری وعملی بسیاردشواروخارج ازدست وزبان هرنویسنده وگوینده ای است.
دراین فرصت وتألیف این مقاله ی تحقیقی٬
سعی برآن شده تا ابعاد مختلف خلقت و پا به عرصه ی دنیای خاکی نهادنِ آن وجود اعظم،
ونورِمنوّرهستی وشمع فروزان هدایت بشریت بپردازیم.
امیدآنکه موردرضایت حضرت حق(جل جلاله)وتوجه آن امام همام وشماخواننده محترم پایگاه خبری احوال نیوز واقع گردد.انشالله.
….………………………..
ولادت امام حسین(علیه الصلاه والسلام)ونقلهای مختلف راجع به روزدقیق تولدایشان درتاریخ:
برای ولادت آن حضرت تاریخ های متعددی ذکر شده که از بین آنها دو نقل زیر مشهورتر است:
قول اوّل:
درکتاب(بحارالانوارجلد۴۳صفحه ی۲۳۷) آمده که:
پنجم شعبان سال چهارم هجری٬ مرحوم شیخ مفید در ارشاد و ابن شهر آشوب در مناقب این تاریخ را ذکر نموده اند و ابن شهر آشوب گفته است آن حضرت ۱۰ ماه و ۲۰ روز پس از امام حسن(علیه الصلاه والسلام)به دنیا آمده اند.
قول دوّم:
مرحوم شیخ طوسی(قدس سره) در کتاب( مصباح المتهجد) تاریخ تولدآقاامام حسین(علیه الصلاه والسلام)را سوّم شعبان ذکرنموده٬ ودرتأییدآن روایتی از ابن عیاش به نقل از حسین بن علی بن سفیان آورده است.همچنین مرحوم سیدابن طاووس(قدس سره)نیز در کتاب(اقبال الاعمال) همین روزیعنی سوّم شعبان را به عنوان روز ولادت آن حضرت انتخاب نموده و همان گفته های مرحوم شیخ طوسی درکتاب(مصباح المتهجد) را نقل نموده است.
از جمله افراد دیگری که این تاریخ راذکرمیکند٬مرحوم شیخ عباس قمی هستندکه در کتاب(وقایع الایام) ایشان بیان فرموده اند.
خبر ولادت امام حسین(علیه الصلاه والسلام)قبل ازتولدآن حضرت:
مرحوم شیخ کلینی(قدس سره)درکتاب خود(الکافی) [ چاپ اسلامیه]جلداوّل٬ صفحه۴۶۴روایتی راآورده اندکه درآن خبر ولادت امام حسین(علیه الصلاهوالسلام)،
شهادت ایشان و آمدن اهل بیت (علیهم الصلاه و السلام) از نسل ایشان،
پیش از ولادت آن حضرت،
از سوی جبرئیل امین به پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله وسلم) داده شده بود٬که بنده عین این روایت رادراینجا٬خدمتتان عرضه میدارم:
امام صادق(علیه الصلاهوالسلام) فرموند: جبرائیل بر رسول خدا(صلی الله علیه و آله وسلم)
فرود آمد و عرض کرد: ای محمد!
به راستی خدای سبحان تو را بشارت داد به مولودی از دخترت فاطمه زهرا(سلام الله علیها)،
ولیکن امتت وی را پس از تو خواهند کشت.
پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم)فرمود:
ای جبرائیل! سلامم را به پروردگار برسان و بگو مرا به مولودی که امتم پس از من وی را میکشند،
نیازی نیست.
جبرائیل امین به سوی آسمان عروج کرد و سپس بازگشت و همان پیام را تکرار کرد.
پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم)نیز گفتار پیشین خود را تکرار کرد و از پذیرش مولودی که مسلمانان وی را میکشند،
امتناع نمود.
جبرئیل برای بار سوم فرود آمد و گفت: ای محمد!
پروردگار سبحان سلامت میرساند و تو را به این امر مهم بشارت میدهد که امامت و ولایت را در نسل تو قرار داده است.
پیامبر( صلی الله علیه و آله وسلم) با دریافت این پیام شادمان شد و گفت: پذیرفتم و به آن خرسندم.
آنگاه پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم) این پیام مهم الهی را به اطلاع دخترش حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) رسانید و فاطمه(سلام الله علیها)در نهایت ادب، پاسخ داد: پدرجان!
مرا به فرزندی که امتت او را میکشند، نیازی نیست.
پیامبر(صلی الله علیه و آله وسلم)بشارت خداوند منان را به فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها)ابلاغ کرد و گفت:
دخترم فاطمه! همانا خداوند سبحان امر مهم امامت و ولایت و وصایت را در ذریّه ی من،
از همین مولود قرار داده است.
فاطمه (سلام الله علیها)با شنیدن این بشارت الهی و تضمین غیرقابل خدشه ی پروردگار،
به پدر ارجمندش گفت: پدرجان!
من نیز به تولد این مولود خجسته خرسندم.
تبریک ومبارکباد فرشتگان الهی به حضرت فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها):
مرحوم علامه ی مجلسی(رحمه الله علیه)درکتاب(بحارالانوار)جلد۴۳صفحه۲۴۳آورده اندکه:
از امام جعفر صادق(علیه الصلاه والسلام) روایت شد:
هنگامی که امام حسین(علیهالصلاه والسلام)
دیده به جهان گشوند،
جبرائیل امین از سوی پروردگار متعال مأمور گردید تا همراه هزار فرشته، جهت عرض تبریک و شادباش گویی به نوزاد فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها)، به زمین فرود آیند.
فضائل امام حسین(علیه الصلاه والسلام)درقبل ازتولدوبعدازشهادت:
تکلم(صحبت کردن)حضرت اباعبدالله الحسین(علیه الصلاه والسلام)پیش ازمیلادوبه دنیاآمدنشان وهمچنین بعدازشهادتشان رامیتوانیم یکی ازفضائل منحصربه فردایشان بدانیم.
امام حسین علیه السلام مولودی است که قبل از ولادت در حالی که در بطن مادر خود، فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها) بود، با ایشان به صحبت می پرداخت.
این وضعیت درباره حضرت زهرا(سلام الله علیها) نیزنقل شده که با مادر خود،
خدیجه(سلام الله علیها) صحبت کرده است.
نقل شده است که پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم)
روزی وارد خانه حضرت زهرا(سلام الله علیها) شدند و در حالی که جز دخترش کسی در خانه نبود،
دختر خود را در حال صحبت مشاهده نمود،
وقتی علّت را جویا شد،
حضرت فاطمه ی زهرا(سلام الله علیها) اظهار داشت: صحبت من با فرزندی است که در بطن من میباشد،
او همدم من است و با من سخن میگوید، اما سخنانی حزن آور، به این مضامین که مادر! من شهیدم، مظلومم، غریبم، عطشانم.
پیامبراعظم(صلی الله علیه وآله وسلم) در حالی که محزون شدند، ضمن بشارت به آمدن فرزند پسر،
از شهادت او در شرایط سخت و ناگوار خبر دادند.
امام حسین(علیه الصلاه و السلام) تنها کسی است که بعد از شهادت نیز سخن گفته است.
سرمبارک آن حضرت وقتی بر روی نیزه بود،
آیه ی(۹)ازسوره کهف را تلاوت کرده است:
«أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحابَ الْکَهْفِ وَ الرَّقیمِ کانوُا مِنْ آیاتِنا عَجَباً»
«آیا پنداشتی که اصحاب کهف و رقیم (خفتگان در غار) از آیات شگفت ما بودهاند.»
شاید تلاوت این آیه بر این معنا دلالت داشته باشد که همچنانکه قدرت الهی در مورد اصحاب کهف بر خواب چندین ساله ایشان تعلّق گرفت و ایشان را بعد از بیدار شدن، وسیله عبرت دیگران قرار داد،
شهادت آن حضرت و بقای راه و مکتب او نیز این گونه خواهد بود و به عنوان نشانه الهی در عالم معرفی خواهد شد.
آیات دیگری که امام حسین علیه السلام بعد از شهادت تلاوت کرده است عبارتند از:
ادامه آیات سوره کهف تا آیه ی( ۱۴)
و آیه ی(۲۲۷) از سوره شعراء و آیه ی(۷۱)ازسوره غافر و آیه ی(۱۳۷) ازسوره بقره.
سندمطلب ذکرشده بالا[ بحار الأنوار، جلد۴۳، صفحه۲۵۲وکتاب عوالم، جلد۱۷، صفحه۲۷]میباشد.
ازدیگرفضائل مخصوص آقاامام حسین(علیه الصلاه والسلام)میتوانیم به توسل وپناه بری انبیاء الهی به وجودمقدس حضرت ذکرکنیم که بنده دونمونه رادراینجابیان میکنم.
۱/
پذیرفته شدن توبه حضرت آدم به واسطه ی گریه برمصائبامام حسین(علیه الصلاه والسلام)
دیگرفضیلتِ حضرت سیدالشهداء(علیه الصلاه والسلام):
درکتاب( بحار الأنوار)، جلد۴۴، صفحه ۲۴۵.
روایتی میخوانیم در تفسیر آیه « فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَیْهِ ۚ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِیمُ »
[آیه ی۳۷سوره بقره]ترجمه:«سپس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت داشت(و با آنها توبه کرد) و خداوند توبه او را پذیرفت چرا که خداوند توبه پذیر و مهربان است»
این گونه روایت شده است: «اِنَّهُ رَأی ساقَ الْعَرْشِ وَ أَسْماءَ النَّبِی وَ الأَْئِمَّهِعلیهم السلام فَلَقَّنَهُ جَبْرَئیلُ قُلْ یا حَمیدُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ یا عالِی بِحَقِّ عَلِی یا فاطِرُ بِحَقِّ فاطِمَهَ یا مُحْسِنُ بِحَقِّ الْحَسَنِ وَالْحُسَیْنِ وَ مِنْکَ الاِْحْسانُ فَلَمَّا ذَکَرَ الْحُسَیْنَ سالَتْ دُموُعُهُ وَانْخَشَعَ قَلْبُهُ وَ قالَ یاأخی جَبْرَئیل فی ذِکْرِ الْخامِس یَنکَسِرُ قَلْبی وَ یَسیلُ عَبْرَتی. قالَ جَبْرَئیلُ: وَلَدُکَ هذا یُصابُ بِمُصیبَهٍ تَصْغُرُ عِنْدَهَا الْمَصائِبُ. فَقالَ یا أَخی وَ ما هِی؟ قالَ یُقْتَلُ عَطْشاناً غَریباً وَحیداً فریداً لَیْسَ لَهُ ناصِرٌ وَ لامُعینٌ وَ لَوْ تَراهُ یا آدَمُ وَ هُوَ یَقوُلُ واعَطَشاهُ واقِلَّهَ ناصِراهُ حَتَّی یَحوُلَ الْعَطَشُ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ السَّماءِ کَالدُّخانِ فَلَمْ یُجِبْهُ أَحَدٌ اِلاَّ بِالسُّیوُفِ.
حضرت آدم(علیه السلام) ساق عرش و اسمهای پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) و ائمه (علیهم الصلاه و السلام) را دید،
پس جبرائیل به او تلقین کرد که بگو: «ای ستایش شده به حق محمّد،ای بلندمرتبه به حق علی،
ای آفریننده به حق فاطمه، ای احسان کننده بحق حسن و حسین و احسان از توست».
همینکه حسین(علیه الصلاه و السلام) را یاد کرد اشک هایش جاری شد و قلبش خاشع گردید و گفت:ای برادرم جبرئیل!
در یاد کردن از پنجمین نفر، قلبم میشکندو اشکم جاری میشود. جبرئیل گفت:
این فرزندت به مصیبتی برخورد میکند که همه مصیبتها در مقابل آن کوچک است.
گفت:ای برادر! آن چه مصیبتی است؟ گفت: تشنه، غریبانه و تنها کشته میشود در حالی که یار و یاوری ندارد.ای آدم! اگر او را میدیدی، مشاهده میکردی که میگوید: «واعَطَشاهُ، واقِلَّهَ ناصِراهُ» تا عطش مثل دود بین او و آسمان حائل شود، پس کسی او را جواب ندهد جز با شمشیرها.»
ودرروایتی دیگردرادامه همین مطلب آورده شده:
و کسی او را جز دم شمشیر و شربت مرگ جواب ندهد تا اینکه او را مانند گوسفند سر از قفا ببرند و اموال او را غارت کنند و سر او و اصحاب او را بر سر نیزهها نمایند و اهل و عیال او را اسیر سازند و این پیشآمد در علم خدا آن چنان که گفتم رقم خورده است.» آدم (علیهالسلام) پرسید: «قاتل او کیست؟» ندا آمد: «مردی به نام یزید، که ملعون و مطرود اهل آسمانها و زمین است»
آدم علیهالسلام گفت: «اکنون وظیفه من چیست؟»
جبرئیل(علیهالسلام) گفت: «یزید را لعن کن» و آدم علیهالسلام یزید را لعن کرد.
سپس آدم ابوالبشر علیهالسلام مانند زن پسر مرده بنای گریستن گذاشت و توبه او به برکت گریه بر حضرت امام حسین(علیه الصلاه والسلام) پذیرفته شد.
۲/
در برخی از روایات در بیان احوالات حضرت نوح(علیهالسلام) آمده: «زمانی که کشتی او به محل شهادت سید و سالار شهیدان٬امام حسین(علیه الصلاه والسلام)رسید کشتی به تلاطم افتاد نوح (علیهالسلام) از این حالت وحشتزده شد و احساس کرد که کشتی در معرض غرق شدن است پس به درگاه خدا استغاثه نمود و گفت: پروردگارا همه دنیا را سیر کردم اما دلهرهای به مانند دلهرهای که در این سرزمین در دلم ایجاد شد به من دست نداد.
جبرئیل (علیهالسلام) نازل شد و به او فرمود: ای نوح(علیهالسلام)اینجا همان جایی است که حسین(علیه الصلاه والسلام)سبط محمد(صلی الله و علیه و آله و سلم) -خاتم انبیاء- و پسر خاتم اوصیاءعلیه الصلاه والسلام)کشته میشود.
نوح(علیهالسلام)پرسید قاتل او کیست؟
جبرئیل(علیهالسلام)پاسخ داد: قاتلش مردی لعین است در نظر اهل آسمانها و زمین.
سپس جریان کربلا را برای او بیان نمود.
پس نوح(علیهالسلام) و کشتینشینان گریستند و بر قاتلش لعن فرستادند و گذشتند.»
سند:[بحارالانوارصفحه۲۴۳]
ابراهیم(علیه السلام) فرزندپیامبر(صل الله علیه وآله وسلم)فدای وجودمقدس امام حسین(علیه الصلاه والسلام)شد:
با تشکر فراوان از حضرت حجت الاسلام والمسلمین شیخ محمدرضا رضا بهبودی که وقت گرانبهای خود را در اختیار پایگاه خبری احوال نیوز ، قرار دادند.
انتهای پیام/*

