جلوه های حجا
ب و عفاف در سیمای حضرت فاطمه (س)
به گزارش خبرنگار پایگاه خبری احوال نیوز :
همانگونه که زهرای اطهر(س) از یک سو خود را از برابر دیدگان نامحرم میپوشاند، از سوی دیگر با کمال عفت و حیا در صحنه های جهاد به عنوان مددکار رزمندگان اسلام و یا عرصه های سیاسی برای امداد امام زمان خود حاضر می شد.
زهرای مرضیه(ع) بانویی سرشار از بینش و بصیرت بود که در زمان جاهلیتِ تیره و تار، «کوثر» زنان و مردان آفرینش نام یافت و با سیره و سخن خود «فرهنگ برهنگی» و «برهنگی فرهنگیِ» دیروز و امروز را به خوبی مورد توجه قرار داد؛ الگویی ماندگار از شخصیت عظیم خویش به یادگار گذارد و جلوههای ارزشی و ضد ارزشی زنان را برای همیشه ایام ترسیم کرد.
فاظمه (س) «نگرش جامع در پوشش کامل» را ضرورت نخست می شمرد تا پیش از «حجاب»، «عفاف» بانوان از بلندای عشق و اندیشه آنان لبریز شود و نمادهای مختلف این نگرش باطنی در پوشش ظاهری آنها جلوه گر شود.
بدین گونه او خود محیط خانه و خانواده را صاحب اهمیت و ارزشی بیکران میدید و حضور زنان را در خانه ـ در غیر زمانهای ضروری و تأثیرگذار در عرصه های گوناگون اجتماع ـ موجب عبادت و تقرّب به پیشگاه خداوند بزرگ می دانست و میفرمود: «اَدْنی ما تکونُ مِنْ رَبّها ان تَلْزَمْ قَعْرَ بَیْتِها؛آن هنگام که زن در خانه میماند، از همه حالات به پروردگارش نزدیکتر است.»
روزی رسول خدا(ص) بهترین چیز را برای بانوان را از حضرت زهرا سؤال کرد، دخت دلبند او، زهرای مرضیه پاسخ داد:«خیرٌ لهنَّ اَنْ لا یَرْینَ الرّجال و لا یَرونَهنَّ؛بهترین چیز برای زنان آن است که نه آنان مردان بیگانه را ببینند و نه مردان بیگانه آنها را بنگرند.»
در این حال پیامبر(ص) او را در آغوش گرفت و این آیه را تلاوت فرمود: «ذریّه بعضها من بعض؛ذریّه [برگزیده ابراهیم] که بعضی از آنان از بعضی دیگر برترند.»
«ضرورت پوشش» برای بانوان به خاطر هندسه جسمی و ساختمان روحی زنان و جاذبه گفتار و رفتار فردی و اجتماعی آنها نکته ای برجسته در باورهای دخت آفتاب نسبت به زنان است، از این رو آن بانوی بزرگ دقت و حساسیت فراوان از خویش نشان می داد و شناختی بسیار روشن به جلوه ها و جاذبه های پیدا و ناپیدای زنان داشت.
روزی رسول خدا(ص) همچون بسیاری از اوقات برای دیدار دخت دلبند خویش درِ خانه فاطمه(س) را کوبید و فرمود: «السّلام علیکم، أدخل؟؛سلام بر شما، آیا داخل شوم؟چون صدای پاره تن خود زهرا(س) را شنید که فرمود: «سلام بر شما ای فرستاده الهی، داخل شوید ای پیامبر خدا!» پیامبر(ص) فرمود:آیا داخل شوم با کسی که همراه من است؟
بیدرنگ زهرای عزیز(س) پاسخ داد: «یا رسولاللّه! لیس عَلَیَّ قناعٌ؛ اگر نامحرمی همراه شماست وارد نشوید که ـ چادر بر سر ندارم. »لحظاتی بعد چادر بر سر کرد و با احترام شایانی رو به پدر نمود و عرض کرد: «اُدْخُلْ وَ منْ مَعکْ؛ داخل شوید با کسی که همراه شماست.»
روزی دیگر برتر از این دقت به لطافت و ظرافت زنان توجه فرمود و چون همراهی نابینا با پدر دید که قصد ورود به خانه دارد، اجازه زمانی برای پوشاندن خویش خواست، رسول خدا(ص) پرسشی امتحان گونه از دختر دلبند خود کرد و فرمود: دخترم! این مرد نابیناست [چرا خود را از او میپوشانی؟] پاسخ داد: «اِنْ لم یَکُنْ یَرانی فَاِنّی اراهُ و هو یَشُمُّ الرّیح؛ [پدرجان!] اگر او مرا نمیبیند، من که او را مینگرم و او هم بوی زن را استشمام میکند.»
در این سخن درس آموز پرهیز از نگاه های به دور از لذت و به ویژگی پنهان زنان ـ که در بسیاری از زمان ها خود نسبت به آن آگاهی ندارند ـ یعنی به طور خاص به آنان توجه شده است تا در امروز و هر روز جوامع تمامی الگوپذیران با نگاهی همه سو نگر به شخصیت زنان بنگرند، نه او را در خانه ای حبس کنند و نه آنکه به دور از هر گونه کار لازم و شایسته و یا ضرورتی در کوچه و خیابان رها نمایند و بهانه ای از سر بیابانهای مطرح کنند و آنان را متمدن(!) روشنفکر(!) و یا آزاد و رها از هر گونه قید و بند(!) معرفی نمایند.
بی گمان «تعادل و تنظیم روابط»، پیآمدهایی چون حضور پرنشاط، سالم، شاداب و تأثیرگذار برای مردان و زنان در عرصه های مختلف خانواده و جامعه خواهد داشت و بن بستی از فساد و تباهی در هیچ یک از میدان های فعالیت ایجاد نخواهد کرد.
بنابر این از سیره و سبک زندگی بانوی دو عالم در می یابیم همان گونه که زهرای اطهر(س) از یک سو خود را از برابر دیدگان نامحرم میپوشاند و یا از لطافت و ظرافت وجودی زنان سخن میگفت اما از سوی دیگر با پاک سیرتان و دین باورانی چون سلمان، عمّار، مقداد به گفت و گو می پرداخت و آنان چنان اُنس و الفتی با محیط سالم و ملکوتی زندگانی فاطمه(س) احساس می کردند که در پاره ای از زمان ها به کمک دخت رسول خدا(ص) در کارهای منزل می شتافتند.
فراتر از این جلوه، ابعاد حضور حرکت آفرین آن بانوی بصیر در صحنه های جهاد به عنوان مددکار رزمندگان اسلام و یا عرصه های سیاسی برای امداد امام زمان خود است که نشانگر نگاه ناب و نو و بینشی جامع و کامل از آن حضرت است.
حمید رضا محمدی
انتهای پیام/*
