قلیان؛ بودن یا نبودن مسئله این است
چند سالی است که مد جدیدی یعنی قلیان کشیدن، نه تنها به محول خانواده ها و جمع جوانان پا گذاشته است بلکه فضای پارک های شهر را هم به خود آلوده کرده است و انگار هر روز بیش از پیش جای خود را در دل جوانان و خانواده ها باز می کند آن هم در حالی که مضرات قلیان آنقدر گوش به گوش چرخیده است که کمتر کسی وجود دارد که از سرطان زا بودن دود آن و هزار و یک بیماری ناشی از قلیان کشیدن بی خبر مانده باشد. در این میان هر از چند گاهی تب و تاب مبارزه با قلیان در میان مسئولان و کارشناسان داغ می شود و بعد از مدتی فرو می نشیند؛ مبارزه ای که نوک پیکان آن به طرف چایخانه ها به عنوان یکی از مهم ترین مکان های عرضه کننده قلیان نشانه می رود. یک روز چایخانه ها پلمپ می شود و روز دیگر قلیان کشیدن در چایخانه هایی که وقت جوانان ما را به پای قلیان دود می کنند و به باد می دهند و در کنار آن هزار و یک آسیب اجتماعی ریز و درشت را به بدنه جامعه وارد می کنند، آزاد می شود. شاید نگاهی کوتاه به روند پر پیچ و خم مبارزه با عرضه قلیان در چایخانه ها طی سال های اخیر، اثبات کننده همین صحبت باشد که انگار هنوز تکلیف مسئولان هم برای حل مسئله خانمان سوز قلیان کشی روشن نیست. در هر حال به نظر می رسد برخورد با عرضه قلیان در چایخانه ها امری ضروریست که بسیاری از کارشناسان و خانواده ها بر اجرای بی چون و چرا و سریع تر سفره آن تاکید دارند و البته بدون شک نباید ارائه و سپس اجرای برنامه ریزی های مدون و کارشناسی شده در این راه نادیده گرفته شود. خبر نگار احوال بافر بهبودی
