حامد پارسا کردآسیابی: دسترسی به اینترنت سپر دفاعی نامرئی در میدان نبرد حقوقی
دسترسی به اینترنت سپر دفاعی نامرئی در میدان نبرد حقوقی
علیرضانیاکان–پایگاه خبری احوال نیوز، گفت و گو با حامد پارسا کردآسیابی، دانشجوی دکتری حقوق بینالملل دانشگاه مازندران،
در عصر اطلاعات که تمامی لایههای زندگی بشر با تکنولوژی اینترنت عجین شده است، حق دسترسی به اینترنت برای همگان یک حق بدیهی است. در این گفتگوی صمیمانه، بدون کوچکترین قصدی برای زیر سوال بردن این حق، اولویتبندی یا ایجاد تبعیض (ولو مثبت)، قصد داریم از زاویهای متفاوت و استراتژیک به این موضوع پرداخته ایم.
در شرایط فعلی که جهان درگیر یک مخاصمه پیچیده و چندلایه است، اینترنت دیگر تنها یک ابزار ارتباطی یا تجاری نیست؛ بلکه به یک زیرساخت حیاتی برای امنیت ملی تبدیل شده است. در این میان، دسترسی آزاد و پایدار پژوهشگران و اساتید حقوق بینالملل، نقشی فراتر از فعالیتهای آکادمیک ایفا کرده و به یک «سپر دفاعی نامرئی» برای امنیت ملی بدل میشود.
چرا این دسترسی یک «الزام ذاتیِ امنیتی» است؟
جنگهای مدرن با ویژگیهایی نظیر استفاده گسترده از هوش مصنوعی، ترورهای هدفمند و مسائل ژئوپلیتیک حساس (مانند انسداد تنگه هرمز)، نیازمند تحلیلهای حقوقی لحظهای و دقیق هستند. پژوهشگران حقوق بینالملل در این میان، نقش «دانشمندان دفاعی» را ایفا میکنند:
تحلیل و پاسخگویی لحظهای تحولات: وقایع جنگ با سرعتی باورنکردنی تغییر میکنند. تحلیلهای کلاسیک و تأخیردار دیگر پاسخگو نیستند. پژوهشگران نیازمند دسترسی آنی به منابع جهانی هستند تا رفتار طرفین جنگ را در چارچوب اصول حقوق بینالملل بررسی، تحلیل و مستندسازی کنند.
تأثیر بر افکار عمومی و دولتهای ثالث: تحلیلهای دقیق و مستند پژوهشگران مستقل، مستقیماً بر افکار عمومی جهانی و تصمیمگیری دولتهای ثالث (که ممکن است در آینده با ما همراه یا علیه ما عمل کنند) تأثیر میگذارد.
جلوگیری از انزوای حقوقی: سکوت یا محدودیت دسترسی جامعه علمی حقوق بینالملل، به معنای واگذاری میدان به روایتهای یکجانبه دشمن یا حتی تحلیلهای نادرست سایر صاحبنظران این حوزه است. این سکوت میتواند ضربهای جبرانناپذیر به امنیت ملی وارد کند، چون در دادگاههای بینالمللی و افکار عمومی، «حق با کسی است که صدایش بلندتر و مستندتر است».
حفظ مشروعیت در نهادهای بینالمللی: سازمانهای بینالمللی قبل، حین و بعد از جنگ، در رصد و تحلیل اوضاع و شرایط فعال و در حال کنش و واکنش هستند. اگر جامعه علمی حقوق بینالملل کشور درگیر جنگ به دلیل محدودیت اینترنت نتواند صدای خود را به نهادهای بینالمللی و افکار عمومی جهانی برساند، کشور در این عرصه «بیسلاح» باقی میماند.
مقابله با جنگ شناختی و اطلاعاتی: در عصر حاضر، جنگها تنها محدود به میدانهای جنگ نیستند، بلکه در ذهنها و دادهها جریان دارند. دسترسی به اینترنت برای پژوهشگران، ابزاری حیاتی برای خنثیسازی عملیات روانی دشمن و ارائه دادههای موثق در برابر شایعات است.
امنیت ملی در گرو دانش
به باور نویسنده، حق دسترسی به اینترنت برای تمام اقشار مردم کاملاً منطقی و انسانی است، اما نباید این موضوع را با نیازهای استراتژیک کشور در زمان جنگ اشتباه گرفت.
ضربه جبرانناپذیر: قطع دسترسی پژوهشگران حقوق بینالملل، ضربهای جبرانناپذیر به امنیت ملی وارد میکند. این سکوت تحمیلی، اجازه میدهد روایت جنگ یکجانبه شود و کشور در برابر تحولات حقوقی و دیپلماتیک بیپاسخ بماند.
تولید دانش نوین: جنگهای امروزی نیازمند تولید دانش حقوقی جدید هستند. پژوهشگران باید بتوانند با دسترسی به منابع جهانی، چارچوبهای جدیدی برای تحلیل پدیدههایی مانند جنگ سایبری و استفاده از هوش مصنوعی در نبرد بسازند.
نتیجهگیری
در پایان،این گفت و گوی کوتاه ایشان ضمن تأکید مجدد بر حق بنیادین و خدشهناپذیر دسترسی عموم مردم به اینترنت، تآکیدداشتند مطالب اظهارشده به هیچ عنوان قصد ندارد حق دسترسی عمومی را محدود کند یا آن را به چالش بکشد. در عین حال، پیشنهاد میشود در کنار «حق دسترسی عمومی»، یک سطح حیاتی و ویژه نیز تعریف شود: «دسترسی تضمینشده و اولویتدار برای پژوهشگران حقوق بینالملل».
این گروه، خط مقدم دفاع از منافع ملی در عرصه حقوق و دیپلماسی هستند. تضمین دسترسی آنها به اینترنت، نه یک امتیاز، بلکه یک ضرورت امنیتی است که کشور را در میدان نبرد حقوقی مجهز، هوشمند و قدرتمند نگاه میدارد. در دنیای امروز، قطع اینترنت برای این قشر، معادل خلع سلاح استراتژیک کشور در عرصه بینالملل است. با تشکر از حامد پارسا کردآسیابی، دانشجوی دکتری حقوق بینالملل دانشگاه مازندران، که وقت گرانبهای خود را در اختیار پایگاه خبری احوال نیوز، قرار دادند.
انتهای پیام/*
