رهبر شهید انقلاب میرزا ابوالمعالی کلباسی این عالم را اثرگذار در تشیع دانست
میرزا ابوالمعالی کلباسی، از برجستهترین فقهای مکتب اصفهان، نهتنها به سبب جایگاه علمی و آثار ماندگارش، بلکه به دلیل تقوا، عبادت، زهد و سلوک اخلاقی کمنظیر، نامی ماندگار در تاریخ تشیع است؛ شخصیتی که رهبر شهید انقلاب هم از او بهعنوان نمونهای از عالم ربانی و اثرگذار یاد کردهاند.
علیرضا اقتصاد– پایگاه خبری احوال نیوز، به گزارش پایگاه خبری احوال نیوز، به نقل ازخبرگزاری فارس از اصفهان، برخی نامها در تاریخ تنها با کتابها و درسهایشان شناخته نمیشوند، بلکه شیوه زندگی و سیره عملی آنان، نسلهای بعد را نیز تحتتأثیر قرار میدهد.میرزا ابوالمعالی کلباسی، از همین چهرههاست؛ فقیهی که علم را باتقوا، تحقیق را با تهجد و مرجعیت را با فروتنی درآمیخت و تا امروز، یاد او در میان مردم اصفهان با احترام و ارادت زنده مانده است.میرزا ابوالمعالی محمد کلباسی، سحرگاه هفتم شعبان سال ۱۲۴۷ قمری در اصفهان دیده به جهان گشود. او آخرین فرزند فقیه نامدار شیعه، حاج محمدابراهیم کرباسی بود و پس از درگذشت پدر، تحت تربیت علامه سید محمد شهشهانی قرار گرفت؛ استادی که نقش مهمی در شکوفایی استعداد علمی او داشت.او از نوجوانی مسیر اجتهاد را پیمود و با پشتکاری مثالزدنی، عمر خود را صرف مطالعه، تدریس، تحقیق و نگارش کرد. نقل کردهاند که حتی هنگام استراحت یا صرف غذا نیز ذهنش از اندیشیدن به مسائل علمی بازنمیایستاد.
فقیهی که اجتهاد، را آسان نمیدانستابوالمعالی، اجتهاد را مسئولیتی سنگین میدانست و معتقد بود دستیابی به این جایگاه، بدون تسلط بر فقه، اصول، رجال و مهمتر از همه تقوا ممکن نیست. از همین رو، با وجود تربیت شاگردان فراوان، در طول عمر خود به هیچیک اجازه اجتهاد نداد؛ زیرا اعتقاد داشت این مقام تنها با رعایت سختترین شرایط علمی و اخلاقی حاصل میشود.ثمره این دقت علمی، حدود ۷۰ کتاب و رساله در حوزههای فقه، اصول، رجال و معارف اسلامی است که برخی از آنها همچون «بشارات»، «مجموعه الرسائل»، «رساله در استشفا» و «رساله در کیفیت زیارت عاشورا» از آثار شناختهشده او به شمار میروند.
عبادت؛ محور زندگی عالم ربانیآنچه بیش از هر چیز، شخصیت میرزا ابوالمعالی، را ممتاز میکرد، پیوند عمیق او با عبادت و معنویت بود. نقل کردهاند که پس از هر نماز واجب، تعقیبات را بادقت و اهتمام فراوان به جا میآورد. پس از نماز مغرب و عشا به زیارت، دعا و سجده میپرداخت و پس از نماز صبح نیز تا حدود دو ساعت بعد از طلوع آفتاب به ذکر و تعقیب مشغول بود.شیخ عبدالکریم گزی درباره مجلس او نوشته است: مجلس آن مرحوم، مصداق این سخن حضرت عیسی(ع) بود که فرمود با کسی همنشین شوید که دیدارش شما را به یاد خدا اندازد، گفتارش بر علمتان بیفزاید و رفتارش شما را به آخرت مایل کند.
زهد، فروتنی و احترام به ساداتزندگی ابوالمعالی سرشار از سادهزیستی بود. از جاه و مقام و مظاهر دنیا فاصله میگرفت، بر زمین مینشست، از معاشرت با صاحبان قدرت جز در مواقع ضرورت پرهیز میکرد و نسبت به اموال شبههناک نهایت احتیاط را داشت.احترام ویژه او به سادات نیز زبانزد بود؛ تا آنجا که هنگام ورود و خروج از منزل، شاگردان سید خود را بر خویش مقدم میداشت و هرگز حاضر نبود بر آنان پیشی بگیرد.پس از رحلت این فقیه بزرگ در شب ۲۷ صفر سال ۱۳۱۵ قمری، پیکر او در تکیهای اختصاصی در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد. سالهاست که مزار او از زیارتگاههای شناختهشده اصفهان است و در میان مردم نقل شده است که قرائت چهل مرتبه سوره حمد بر مزار او، به نیت حاجت، موجب برآوردهشدن خواستهها میشود.همچنین مرحوم آیتالله صافی اصفهانی روایتهای متعددی از کرامات و حالات معنوی این عالم ربانی نقل کرده است که نشان از جایگاه ویژه او در میان علما و مردم دارد.روایتی از رهبر شهید انقلاب درباره ابوالمعالیرهبر شهید انقلاب نیز در بیانات خود از میرزا ابوالمعالی کلباسی بهعنوان یکی از عالمان برجسته و اثرگذار یاد کردهاند؛ شخصیتی که علم، تقوا، اخلاق و تربیت نفوس را در کنار یکدیگر جمع کرده بود و نمونهای از عالم ربانی به شمار میرفت.امروز، با گذشت بیش از یک قرن از رحلت این فقیه بزرگ، نام میرزا ابوالمعالی کلباسی همچنان در تاریخ علمی و معنوی اصفهان میدرخشد؛ عالمی که میراث او تنها در کتابها و رسالههایش خلاصه نمیشود، بلکه سیره اخلاقی، اخلاص و بندگی او، همچنان الهامبخش پژوهشگران، طلاب و دوستداران معارف اسلامی است.
انتهای پیام/*
