با بررسی تیم رسانه ای پایگاه خبری احوال نیوز،تلاش برای ایجاد رفاه در دستگاه های دولتی نه لطف بلکه وظیفه ذاتی هر دستگاه است. مردم هر بار با اندک امیدی که آن هم دارد به کور سوی انتظار برای آینده تبدیل می شود ,به پای صندوق رای می روند و هر بار پشیمان تر از قبل دست غبن بر دست می کوبند و لب به دندان می گزند .
دولت شهید خدمت آخرین فرصت اصولگرایان بود تا آنچه در توان دارند به منصه ظهور برسانند.ولی هر چه انتخاب نیروها از سطح کلان به سطح میدان نزدیک تر می شد، چهره های نا کارآمدتری بر اریکه قدرت تکیه می زدند و چه بسا با انتخاب های نابجا حتی طرفداران دولت را در بهترین حالت به افرادی بی تفاوت و بی انگیزه تبدیل می کرد.
دولت سیزدهم در انتخاب افراد میدانی بسیار دچار چالش شد و لوکوموتیو فعال از واگن ها جدا افتاد .در کار و امور اجتماعی،در جهاد و کشاورزی،مسکن و شهرسازی،آموزش و پرورش این مشکلات مشهودتر بود ،متاسفانه با نگاه قهقرایی در ایران به آموزش و پرورش هر روز وضع آموزش و پرورش اسف بار تر می شود،تا جایی که به مرگ مدرسه می اندیشند. طبیعی است که هر دولتی در پایان کار خود از دستاوردهای زمان خود داد سخن می راند ولی افسوس و صد افسوس که این دستاوردها برای کارکنان آموزش و پرورش و مهمتر دانش آموزان و مدارس هیچ سودی ندارد. متاسفانه در انتخاب افراد در سطح میدانی در استان ها ،نه توانمندی که ارتباط با راس هرم اصولگرایان سنتی و فرمانبری محض ملاک بود .افراد انتخاب شده جز همان عده محدودی که در به دست آوردن پست ها یاریشان کرده بودند ،قشر دیگری از جامعه را نتوانستند راضی کنند(تازه اگر همان عده را هم راضی کرده باشند).
رضایت این گروه و عملکرد ضعیف مدیران استانی باعث شد که در یک چرخش زود هنگام تمایل از تنها دولتی که هر دو قوه دیگر کاملا در حمایت و همراهی با وی مساعدت کردند، برگردد . دولت اصلاح طلب با آرای اولیه سی و پس از چرخش بعضی از نیروهای اصولگرا از دکتر جلیلی و تمایل به آرامش و تعادل به سمت دکتر پزشکیان به پنجاه درصد رسید . دولت پزشکیان اگر همان اشتباهات فاحش دولت سیزدهم را در عرصه انتخاب نیروهای میدانی انجام دهد باعث جدایی بیش از پیش مردم از حاکمیت خواهد شد . واین هزینه حکومت را دو صد چندان خواهد کرد . زیرا که کنترل جامعه با اکثریت ناامید و برخی مخالف کار آسانی نخواهد بود.
پاشنه آشیل و چشم اسفندیار ،سیستم اقتصاد است که در عرصه کلان و میدانی جز انتخاب مدیرانی در راستای تفکری که موفق به جلب آرا شد، جواب نخواهد داد. دولت چهاردهم باید وارد عرصه آزمون و خطا نشده و از چنبره انتخابات تکراری یا ابقای نیروهای ناکارآمد خارج شود. چهل و سه سال است که ژن های خوب جز سقوط اقتصادی برای مردم و صعود اقتصادی برای خود ثمره ای نداشته اند.
باید اندیشید که آیا می توان آنقدر مردم را بی آذوقه دوشید یا خیر؟
البته بدیهی است که همه اشتباهات از توده است و بزرگان جز خدمت برای این مردم متمرد، هیچ کاری دیگری نکرده اند. ما مردم عوام ،مُصرفیم. آب ،برق، گاز، زمین،بنزین را بیش از حد مصرف می کنیم. تازه ما عوام قدر ناشناس هم هستیم. زیرا تلاش بی شائبه قوا را مخصوصا در سطح کلان نمی بینیم و گستاخانه زیاده خواهی می کنیم. تازه همین مقدار آب و نان و گوشت و میوه و … که به ما می رسد خیلی بیشتر از حقمان است و از لطف ارباب قدرت است. از طرف دیگر اختلاس و دست درازی چیزی عادی است. گویی عبید زاکانی خوب فهمیده بود که بزرگان انبار کنند نه ایثار. اکنون با وضع فعلی
دستیابی به حقوق عادی یک فردچون سلامت ،امنیت ،رفاه نسبی ازقبیل داشتن مسکن ،شغل،خودرو آرزوهایی محال شده است. حرف آخر دولت چهاردهم جز ایجاد یک اقتصاد پویا و تعامل در جهت ارتباط جهانی و ورود سرمایهگذار و ارز به کشور راه دیگری ندارد ازیرا که تمام سقفهای جامعه بر ستون اقتصاد بنا شده است .واگر این ستون همینطور تخریب شود دیگر نه سقف مذهب،نه فرهنگ و نه امنیت افراشته نخواهد ماند. تکرار اشتباهات دولت های گذشته در کاهش کسری بودجه با ایجاد تورم و افزایش قیمت دلار و طنش با سایر دولت ها کار را از این که هست سخت تر می کند. اولین گام در انتخاب نیروهای همسو با دولت مهمترین گام است . ولی این نیروها با تفکر سرمایه داری با مبادی ارتباطات فعلی سم مهلک است. مهار تورم،حفظ امنیت غذایی و دارویی، کاهش نگرانی تامین مسکن و ملزومات زندگی شاید امید را دوباره به جامعه برگرداند. راه پزشکیان بسیار سخت و سهم خواهی ها در حداکثر ممکن است.امید است که برای مردم آینده بهتر از حال رقم بخورد . انشاءالله
انتهای پیام/*
