نردبان رسیدن به اشتغال ؛ برای معلولین جامعه / بیایم با یاری آسمان دلهایشان را شاد کنیم

نردبان رسیدن به اشتغال ؛ برای معلولین جامعه / بیایم با یاری آسمان دلهایشان را شاد کنیم

 

اشاره به معلولینی  که،  با تمام وجود در پی کار و کسب مناسبی هستند

بیایم با یاری آسمان دلهایشان را شاد کنیم .

به گزارش پایگاه خبرنگاری احوال نیوز ، کلمه ی معلولیت ضعف و ناتوانی نیست بلکه،  این کمبوداعتماد به نفسی به همراه خواهدداشت که زود تردست بکار شوند ومانندافرادعادی در پی کسب اولین حقوق خودباشند .

پس دست در دست هم نردبان افتاده را اززمین  برداریم و با توکل به اعتماد به نفسهایشان  نردبان سعودشان را مهیا کنیم .

 

 

ارسطو نحوی لیسانس فیزیک و، کم بینایی شدید  اینگونه گفت:به گروهی ازوظایف مرتبط برای دستیابی به یک هدف مشخص انجام می شوند شغل گفته می شود.

نحوی درمورد بحث  دستمزد اشاره کرد :  در ازای انجام هرکاری به، افراد دستمزد پرداخت می شودو درهرشغل، سه مولفه ی مشخص وجود دارد:

  • کار= آنچه که فرد باید انجام دهد.
  • مسئولیت= مواردی که فرد باید دربرابرآنها پاسخگو باشد و، به نوعی نتایج انجام کارهای او هستند.
  • اختیار= ابزارهای مادی و معنوی که به فرد داده می شود تا بتواند با کمک آنها به انجام کارو تحقق مسئولیتهایش ادامه دهد .

وی ضمن اشاره به هدف اشتغال افزود :هدف از اشتغال این است که فرد احتمالا به یک یا چند مورد از اهداف زیر به شغلهایی روی می آورند که به ذکر نمونه ایی از آن اشاره خواهیم کرد :

  • کسب درآمد درسطح های مختلف.
  • ایفای نقش در فرآیندهای اجتماعی
  • ابراز عملی توانمندی های خود و کسب عزت نفس از این طریق
  • کسب جایگاه وهویت اجتماعی.

نحوی ضمن بیان مشکلات معلولان عنوان کرد :

مشکلات معلولان در محیطهای شغلی

طبیعی است. فرد معلول  عیناً مانند یک فرد سالم کارکرد شغلی ندارد ؟   زیرا دچار محدودیتهایی است که بر انجام کارش  تاثیر خواهد گذاشت.

سوالی دیگر همه افراد سالم کارآیی و کارکرد یکسانی دارند؟ تئوری های شخصیت شناسی ثابت کرده که افراد مختلف دارای توانمندی های مختلف و مشاغل مختلف هستند و این امر فارغ از محدودیتهای جسمی آنان می باشد. طبق نظریه های روانشناسی ۱۶ نوع شخصیت متفاوت وجود دارد که هر نوع شخصیت برای شغلی  مناسب است و، مشاغل دیگررانمی توانند انجام دهند معلولان هم می توانند مجموعه ای ازکارهای مرتبط را انجام دهند. چگونه؟ابتدا بحث متناسب سازی مطرح خواهد شدبه معنای متناسب سازی درامور شغلی و  شرایط معلولان باشدو،عبارت است از:

  • تغییر فرآیندهای شغلی به گونه ایی که کار

نا متناسب ازعهده فرد معلول برداشته شوند.

  • تغییر ابزار کار به گونه ایی که متناسب با شرایط فرد معلول باشد و، وی بتواندبا بهره گیری ازامکانات جدید کارهای جدیدی انجام داده و ازعهده مسئولیت گذاشته  بر دوشش به بهترین نحودر آید .

در مورد فن آوری اطلاعات هم اظهار کرد :  فن آوری اطلاعات و ارتباط بامحیطهای شغلی درواقع معجزه ایی برای افراد معلول به حساب  می آید چون  با راحتی بیشتری به تعامل کاری با همکاران و مخاطبان خود می پردازد. نابینایان قبلا  مجبور بود نوشته های خودش را به خط بریل بنویسدکه اکثرهمکاران و مخاطبانش نمی توانستند بخوانند.ولی امروزه قادرهستیم  با نرم افزار گویاساز،نرم افزار مایکروسافت کار کنیم و،  راحتتر مطالعه کنیم  و از این طریق، تعامل خوبی با همکاران داشته باشند.

او کار را نوعی آرامش می داند و تاکید می کنند:

یکی از راهکارهای پیشنهادی برای مشکل اشتغال معلولین توانمند سازی افراد در جهت  مشاغل فردی یاخانگی که  این نوعی کارها برای معلولان به دوبخش عمده  تقسیم می شوند:

  • مشاغلی که با شرایط جسمی معلولان تناسب ندارند. مثلاً نابینایان قادر به رانندگی نیستند و ناشنوایان قادر به تعامل با مسافران نخواهند بود.
  • مشاغلی که می توانند انجام دهندصنایع دستی که ، می توانند درخانه انجام دهند و در اجرای آن با محدودیت هایی مانند ایاب و ذهاب مواجه نمی شوند. در تعاریف شغلی آنجا که از رمزموفقیت سخن گفته می شود به میزان ریسک یک شغل و خطرپذیری آن می توان اشاره کرد از نظر فرد معلول، خروج از خانه و حرکت به سوی جامعه نوعی خطرپذیری محسوب می شود. درجامعه ای که رانندگان به افراد با عصای سفید توجه ندارند و هرلحظه یک نابینا ممکن است با خودرو یا موتورسیکلت برخورد کرده و جانش را از دست دهد . یا یک ویلچرسوار برای طی کردن  مسیر ناچار به طی مسافت زیادی باشد .  پس حواسش به موتورسیکلتی که دارد خلاف حرکت می کنند نیست جانش به خطر خواهدافتاد .

فرد ویلچرنشینی درباره امنیت شغلی اعلام کرد : بزرگترین دغدغه های معلول شاغل را امنیت شغلی است. نظرجامعه نسبت به کارکرد شغلی معلولان صحیح نیست. طبیعی است که افراد عادی جامعه دردرک کامل و ،  درستی از شرایط افراد معلول نداشته باشندو، زمانی که معلولیت را برابربا ناتوانی می دانند و،معتقدا که فرد معلول ازعهده هیچ کاری بر نمی آید.یا  کارفرمائی که پیش خود فکر می کنند چرا باید به فردی که ( توانمندی های کمتری دارد )کار بدهیم که نتیجه  به دو رویکرد می رسد.  یکی افراط و دیگری تفریط به این معنا توجه بسیار یا بی توجهی های بسیارکه هر دو نتیجه به انزوای  اجتماعی معلولان کشیده می شود و،  افسردگی ، احساس ناامیدی و یاس می شود و،  در مرحله بعدی به دنبال علت ضعف خود می گرددکه حاصلی  جز نفرت و انزجار ازمحیط بیرون به دست نخواهد آورد .

استاد دانشگاهی با اعلام حمایت از معلولان گفت : دراین شرایط تا رسیدن به خواسته های مطلوب چه باید بکنیم ؟ معلول تنها نیازمند حامی است  یعنی به فردی نیاز دارند که ، شرایط آنها را درک کند و لوازمی را مهیا کند که بتوانند توانمندی های خود راعرضه کنند.

درمحیط شغلی نیز به همین ترتیب است اگر بپذیریم افراد معلول هم  دارای استعدادها و توانمندی های زیادی هستند همانطور که دیگران این گونه اند. لازم نیست آنان را از شغل جدا  کنیم و بلکه می توانیم  ازکارهایشان بهترین نتیجه را بگیریم .

به امید روزی که هر  معلولان درآ مار اشتغال کشورمان درهر پست و مقامی قرار بگیرند .

رویا مردانی  

انتهای پیام/*



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *